Lees voor

'Het is achterhaald en onmenselijk'

22-02-2012 08:00
2 reacties

GIESSENBURG - ,,Ik krijg het aan niemand uitgelegd: wij moeten vertrekken maar onze buren morgen blijven'', vertelt Piet Versluis. Hij en zijn vrouw zijn een van de vijf huishoudens die per 16 februari door de gemeente Giessenlanden gedwongen worden te vertrekken uit hun woning op recreatieparken De Giessenburg en De Bilderhof. Als zij hun permanente bewoning niet staken, valt er per week een dwangsom van 500 euro door de brievenbus. ,,We kunnen geen kant op.''

Door Annika Both

Beide recreatieparken aan De Giessen zijn qua natuurschoon geen spat veranderd. De omgeving is groen, rustig en sereen. Alleen de onderkomens lijken in niets op die van de vroegere jaren. De meeste stacaravans van toen zijn uit het beeld verdwenen en zijn allang ingeruild voor prachtige bungalows en kleine cottages. De bewoners leven er graag en er is sprake van een hechte gemeenschap op de parken. De een wil er zijn oude dag spenderen, de ander wil er zijn gezin beginnen. Het bestemmingsplan uit 1999 laat echter geen permanente bewoning toe, behalve voor degenen die objectgebonden overgangsrecht of persoonsgebonden ontheffing genieten. ,,Toch heeft de gemeente Giessenlanden de permanente bewoning van andere huizen jaren toegelaten'', aldus Henk Hölscher, voorzitter van de Commissie Permanent Wonen (CPW). ,,Nu ineens heeft de gemeente haast om beide parken weer honderd procent recreatief te maken, maar helaas zien de beleidsmakers niet in dat dit een achterhaald idee is. De parken hebben geen faciliteiten en zijn niet ingericht op recreatie.''

Onmogelijk
John Dekker en Nelleke Poot kochten hun huis op De Bilderhof in september 2006. ,,De verhalen waren wisselend, we hoorden telkens iets anders. De locatie gaf uiteindelijk de doorslag: het is hier heerlijk, je bent ontzettend vrij.'' Ook bij hen viel de gevreesde brief op de mat. ,,We hadden nooit verwacht dat we hier zouden moeten vertrekken, we wilden hier ons leven opbouwen en samen oud worden.''
Piet en Cobie Versluis wonen dachten vijf jaar geleden dat zij hun woning met objectgebonden overgangsrecht kochten. Helaas voor hen had de woning voordat zij die betrokken anderhalf jaar leeggestaan. Hierdoor is het recht komen te vervallen. ,,Daar hebben wij nooit bij stilgestaan. Wij rekenden namelijk vanaf een andere datum dan de gemeente.'' Familie Versluis kreeg daarna nog een klap te verwerken: hun zoon René is eveneens woonachtig op het dorp, maar moet hoogstwaarschijnlijk per 23 mei vertrekken.
Hölscher: ,,Deze mensen zijn in een volstrekt onmogelijke situatie gemanoeuvreerd. Op het moment staan er zes woningen te koop op beide parken. Daar komen op korte termijn zestien bij. De kans om de woning verkocht te krijgen, wordt dus bijzonder klein. Bovendien heeft bijna niemand in deze tijd het budget om een tweede woning aan te houden. Ook zijn potentiële kopers eigenlijk alleen geïnteresseerd in permanente bewoning.''

Verkeerd
Bij degenen die moeten vertrekken heerst onbegrip, boosheid en twijfel. ,,We bevinden ons in een patstelling. We willen tegemoet gekomen worden en de tijd krijgen ons huis te verkopen.'' Versluis krijgt zijn situatie nauwelijks uitgelegd aan wie er naar vraagt. ,,Wij hadden geboden op nummer negen en zes. Op nummer negen hadden we het hoogste bod, dus zijn we daar naartoe verhuisd. Jammer genoeg is ons objectgebonden overgangsrecht vervallen, maar onze buren hebben het nog steeds. We hebben dus het verkeerde nummer gekocht! Zouden we verhuizen naar het huis naast ons, wat nu te koop staat, dan zouden we wel mogen blijven. Helaas hebben we daar het geld niet voor.''
De constructie van recreatieve woningen en woningen met objectgebonden overgangsrecht en een persoonsgebonden beschikking rammelt, vindt Hölscher. ,,Het voelt als rechtsongelijkheid. Helemaal terug naar recreatie kan dus überhaupt niet: waarom krijgt dan niet elk gezin wat nu moet vertrekken persoonlijke ontheffing?''

Winter
Met de aankoop van hun woning op De Giessenburg ging een langgekoesterde wens van Henk en Hennie Nederlof in vervulling. In de lente en zomer verblijven ze op het park en in de koude wintermaanden zoeken ze met hun camper warmere oorden op. Henk informeerde voor de koop in 2005 bij de gemeente hoe het nu zat met de tijdelijke bewoning. ,,De desbetreffende ambtenaar vertelde mij dat ik er drie maanden niet mocht wonen. Toen was de knoop snel doorgehakt, want wij waren toch al van plan in Spanje te overwinteren.'' De twee schrokken dan ook toen ook zij in overtreding bleken te zijn volgens de gemeente. ,,Wij wonen hier langer dan drie maanden per jaar en dus wordt onze woning als ons vaste woonadres aangemerkt. Dat betekent dat wij hier permanent wonen. Zo is het nooit naar ons gecommuniceerd. Er is nooit gezegd dat we de negen overige maanden hier niet mogen wonen.''

Overleg
Hölscher, die trouwens zelf niet in de gevarenzone verkeert, ergert zich aan de gemeente Giessenlanden. ,,We verkeren al langere tijd in onduidelijkheid. De mist is nog steeds niet opgetrokken. De gemeente weigert normaal te communiceren en vertelt voortdurend leugens. Zo hoeft de gemeente alle door haar genoemde kosten helemaal niet te betalen. Dat bekostigen wij netjes met alle bewoners van de parken.
De medewerking van de gemeente is nul komma nul. Over allerhande oplossingen kunnen we boeken schrijven, maar men moet het er wel over willen hebben. De boosdoener zit 'm in de tijd. De plannen van toen kunnen nu niet meer worden uitgevoerd. Het is onmenselijk.''
Voor Versluis, Nederlof en Dekker en Poot is het nu wachten op wat de gemeente doet. Zet zij haar handhavingsbeleid voort of continueert zij het onderzoek naar legalisering in overleg met beide parken? ,,Maar we gaan niet stil afwachten. Als we geen gehoor krijgen bij B&W en het besluit van de bezwarencommissie bij voorbaat al wordt afgewezen, dan stappen we naar de rechter.'' De spanning bij de huishoudens is duidelijk voelbaar. ,,De onzekerheid maakt dat het thuis niet meer gezellig is. Als we dit van tevoren wisten, hadden we het nooit gedaan. Maar ja, dit hadden we dan ook nóóit verwacht.''

Niet plotseling
Wethouder Jan de Groot (Ruimtelijke Ordening en Handhaving) antwoordt beslist op de vraag of er geen andere oplossing is: nee. ,,Wij hebben in 2004 een besluit genomen en vervolgens een uitvoeringsplan gemaakt. In 2008 waren de plannen concreet en hebben wij de bewoners geïnformeerd middels bijeenkomsten en individuele gesprekken. De bewoners hebben dus vanaf 2009 al actie kunnen nemen omtrent hun woonsituatie. Dit is dus geen plotseling beleid.'' Gemeente Giessenlanden zet de handhaving voort, want legalisering is geen optie. ,,Wij hebben in 2004 een besluit genomen en vervolgens voeren wij het beleid uit. Wij kunnen nu niet op het laatste moment terugtrekken, dan zijn wij als beleidsmakers niet geloofwaardig meer. Bovendien zijn er drie goede redenen waarom wij voor dit beleid kiezen. Ten eerste heeft de provincie De Bilderhof en De Giessenburg aangewezen als recreatief gebied en kunnen wij het niet zonder provinciale toestemming naar woonbestemming omzetten. Ten tweede mogen wij in de komende periode van vijf jaar maar een bepaald aantal woningen bouwen volgens de provinciale contigering, dus kunnen we niet ineens de 94 woningen van de recreatieparken erbij tellen. Ten derde zijn wij als gemeente verplicht de recreatieparken bij legalisering in te richten als woonwijk volgens wettelijke criteria, wat ons tussen 1,5 en 2 miljoen gaat kosten en jaarlijks nog eens 120.000 euro. Dat vinden wij in het kader van de bezuinigingen onverantwoord.''
Waarom mogen andere mensen dan wel permanent op de parken blijven wonen? ,,Zij hebben objectgebonden overgangsrecht of een persoonsgebonden beschikking. Deze mensen wonen er voor een bepaalde periode van jaren en mogen daarom hun bewoning voortzetten, dat is wetgeving. Wel wordt het objectgebonden overgangsrecht op een gegeven moment omgezet in een persoonsgebonden beschikking. Op die manier krijgen de parken gaandeweg weer hun recreatieve bestemming terug.''
De wethouder begrijpt dat het voor de bewoners een lastige situatie is, maar: ,,Het is belangrijk om te weten dat wij het proces juist hebben gevolgd. Het is geen plezierige zaak, maar wij zijn niet onzorgvuldig geweest. Daarom blijven wij achter ons besluit staan.''
De bewoners met een objectgebonden overgangsrecht mogen permanent in hun huis blijven wonen en het huis als 'permanent bewoonbaar' verkopen. Zij woonden al vóór het jaar 2000 permanent in hun woning. De bewoners met een persoongebonden ontheffing mogen in hun huis blijven wonen. Bij verkoop of overlijden vervalt dit recht. De woning krijgt op dat moment een 'recreatieve' status. Dit zijn de bewoners die in de periode januari 2000/oktober 2003 hun huis gekocht (of gebouwd) hebben. Bron: www.cpw-giessenlanden.nl.