Lees voor

'Ik wil ruiken en proeven hoe andere mensen leven'

13-02-2012 10:50
0 reacties

GORINCHEM - Coby van Opstal (50), reisleidster en gepassioneerd autodidactisch fotografe, verklaart haar onbedwingbare fascinatie voor Azië al van jongs af aan te hebben gehad. ,,Ik was altijd geïntrigeerd door hoe andere mensen daar léven. Hoe gaan ze met elkaar om, wat doen ze, hoe is hun cultuur. Ik moest ze gewoon ontmoeten en maakte mijn droom waar." Druk rondreizend rijpte haar talent voor fotograferen tot volle wasdom. Een fraaie selectie uitvergrote reisfoto's is tot en met 6 maart in lunchrestaurant Metropole te bewonderen.

door Rowdy Blokland

,,Ik ben een echte Gorcumse, maar ben sinds 1989 op pad gegaan. Ik ben veel weggeweest en leefde op een gegeven moment gewoon uit mijn rugzak. Maar ben momenteel toch weer terug naar mijn roots gegaan na overal in de wereld te hebben gezeten. Taiwan was mijn eerste Aziatische land. Wat ik daar trof wat ik in de Westerse wereld niet vond: ik kon ruiken en proeven hoe andere mensen leven. Een simpel voorbeeld: hoe zien ze eruit. Vroeger was voor mij iedereen met van die spleetoogjes eigenlijk hetzelfde, maar nu zie ik het verschil tussen een Vietnamees, een Chinees en een Japanner. Ze hebben heel andere gezichtsuitdrukkingen en gelaatstrekken."

,,Welke landen ik zoal aandeed? Mongolië, Tibet, Zuid India, Burma. Ik ben ook vaak in Nepal geweest. Dan zag ik al die verloren hippies die daar waren blijven hangen en in hoofdstad Kathmandu aan de blow zaten. In China woonde ik een poos. Daar wilde ik als kind altijd het liefste heen. De taal daar alleen al is een verhaal apart. Ze hebben 4 verschillende tonen met een betekenis: gelijk van toon, ook wel: horizontaal genoemd, je hebt naar beneden, je hebt naar beneden en weer omhoog en je hebt alleen omhoog gaand. Qua klank dus. En het grappige is: er zit geen systeem in! Je zou denken, ze drukken bijvoorbeeld met één-en-hetzelfde woord de begrippen vork, mes lepel en klein lepeltje uit. Maar de ene toonvariant betekent misschien suiker, en de andere paard. En een heel mooi voorbeeld van Chinezen is: ze kunnen zich daarover niet altijd inleven in ons. Dus sta je in het postkantoor de verkeerde toon uit te spreken, met een envelop in je hand, en vraag je als buitenlander per ongeluk om een potje lijm dan leggen ze niet altijd de link: o, ze staat hier in het postkantoor, en 1 van de overige 3 tonen betekent postzegel."
,,Meer fascinerende weetjes? 2012 is het jaar van de Draak. Een van de 12 tekens van de Chinese dierenriem; een teken dat maar eens per jaar wijzigt. De mythologische Draak is het allerbeste teken om onder geboren te worden, dus als je daar zegt ik ben de Draak kun je al een betere baan krijgen! Echt, serieus. Juist daarom zullen veel Chinezen dit jaar kinderen nemen, net als in 1988."
Wat ik als kind ook altijd wilde weten is: waarom eten de Chinezen met eetstokjes? Bestek waar, heel gek, sommige van de reizigers in mijn reisgroepen tegenwoordig niet eens meer van weten overigens. De reden is: wij kennen groenten, aardappelen en vlees, maar zij hebben een kommetje rijst en een tafel met wel 10, 15 verschillende soorten groente en vlees om uit te selecteren. Ze eten ook honden he. Ik heb hond op. Ik hoorde dat het hond was toen ik nog geen honden had zoals nu. Ik ben 40 jaar met katten opgevoed, en ik heb geproefd en het was heerlijk. Katten heb ik nooit op. Is toch iets waar je mee opgegroeid bent."
,,Mijn liefde voor fotografie kreeg ik van mijn vader mee. Ik maak vooral veel portretfoto's, want mensen spreken mensen aan. Merk ik op exposities. Ik ben heel erg van de details en daar worden mensen wel eens gestoord van want ik hoor en zie alles. Soms gaan de mensen die ik wil fotograferen heel erg poseren en dan maak ik juist geen foto. Denken ze: wat duurt het lang of ik ga met ze praten of ik ga gekke bekken trekken, dan pas maak ik 'm."
Tegenwoordig reis ik nog maar 1 a 2 keer per jaar. Het lijkt zo geweldig, door de hele wereld reizen, maar het is wel onrust. Ik heb onderweg ook veel reizigers ontmoet die niet meer wisten wat ze aan het doen waren. Omdat ze het gewoon een kick vonden om te kunnen zeggen, als je gezellig met ze zat te eten of te drinken, yeah, I am already gone from home for 15 years. En dan dacht ik ja, kan mij dat nou schelen, hoe lang jij weg bent, 't gaat erom wat je er mee doet. Ik wil dat voor mezelf voorkomen. Niet meer weten wie je bent of waarom je het doet."
,,Metropole wordt deels gerund door mensen met een verstandelijke beperking. Tien procent van de opbrengst van de foto's die ik verkoop gaat naar Metropole. Mensen moeten zeker komen kijken!"