Peulenpraat: Black Friday

Over het algemeen ben ik blij wanneer ik na een drukke dag thuiskom in het rustige, conservatieve Hardinxveld. Waar je nog door de winkelstraat kunt fietsen zonder achter elke etalage een schreeuwende blackfridayposter te treffen. Deels omdat in de helft van de panden geen winkel meer te vinden is, deels omdat de nuchtere Hardinxvelder het over het algemeen niet nodig vind en al gauw vermoed dat er een vies economisch spelletje wordt gespeeld,doordat bijvoorbeeld vlak voor Black Friday de prijzen nog even worden verhoogd waardoor het lijkt of je enorme kortingen krijgt Dat blijkt dan vaak vies tegen te vallen.

Toch doet Hardinxveld wel mee aan de Black Friday. In de meeste winkels gaat het licht uit rond 18.00 op vrijdagavond. Ik kan me nog goed herinneren dat Wim van Wijngaarden in de weken voor kerst regelmatig met een enorme auto vol decoratiemateriaal in het centrum te vinden was. De ogenschijnlijke prullaria werden door hem omgetoverd tot de mooiste sint- en kerstproof etalages. De feestversiering werd opgehangen, de lichtjes deden hun werk en er werden met motortjes en nylondraad pietjes uit de etalageschoorsteen getoverd. Het was echt een feestje om op vrijdagavond na het eten samen met mijn vader de wekelijkse boodschappen in een Tomado boodschappentrolley te proppen en vanaf de Bas van der Heijden door de Peulenstraat weer terug naar huis te lopen en etalages te bekijken. Van Wijngaarden verstond zijn vak erg goed. Elke etalage was weer anders ingericht en had z’n eigen charme.

Hebben we het daar misschien met z’n allen laten liggen? Dat we niet meer een mooi geëtaleerde lokale winkel instappen, maar ons, met mezelf voorop, tóch hebben laten verleiden door de internetcommercie? Bol.com heeft geen pietenband die voor vertier zorgt en Amazon deelt geen pepernoten uit aan de kleintjes.

Hoe mooi zou het zijn als we die Black Friday weer voor even zouden kunnen veranderen in een vrijdagavond met EMS-pieten, een sint die de winkels af gaat, kinderen die in een optocht achter de pieten aangaan, bedelend voor het zoveelste handje kruidnoten met keihard snoepgoed van de kou, winkeliers die extra personeel moeten inzetten vanwege de drukte, toonbanken met schaaltjes sintlekkers. Ik vrees echter dat we het gewoon met een diepzwart gekleurde vrijdagavond zullen moeten doen waar de kou metaforisch doorheen snijdt.