Peulenpraat: Parijs

Uw columnist heeft deze week het rustige en landelijke Hardinxveld even verlaten voor het rumoerige en wervelende Parijs. Het is weer tijd voor de jaarlijkse Havo vier excursie. Het mooie vind ik, is altijd de opbouw in zo’n week. Op maandagochtend vroeg staat iedereen met kleine oogjes wat ongemakkelijk met verschillende bepakking op Amersfoort centraal en op donderdagavond sluiten we af met een ongevraagd treinconcert voor schorre kelen met het hele repertoire van afgelopen week. 

Sommige denken dat ze aan twee boxershorts, een bus deo en een fles water wel genoeg hebben en anderen komen met een rijdende hutkoffer met panterprint waar Nel Veerkamp jaloers op zou zijn, omdat er zowel een föhn als krultang als stijltang als reservetang mee moest. Die laatste categorie levert vooral leedvermaak mijnerzijds op in de Franse Metro, waar de metropoortjes niet per se op het formaat van uw columnist zijn gebouwd, laat staan op het formaat van een XXL hutkoffer.

Hardinxveld krijgt over een paar dagen ook een vleugje Parijs over zich heen. De Roparun renners komen door ons mooie dorp heen om geld in te zamelen in de strijd tegen kanker. Elke renner heeft zijn eigen verhaal. Elke renner heeft zijn eigen bepakking. Sommigen dragen een rugzakje aan herinneringen en emoties mee, sommigen een volledige hutkoffer. U kunt ze helpen door de last een klein beetje mee te dragen door ze een warm welkom te geven bij de doorkomst. Moedig ze aan, schreeuw ze naar de finish, want samen loop je beter dan alleen, draag je beter dan alleen.

Walter Leendertse