Moeder bekent moord op Kian
9 september 2024 om 12:00Eis 12 jaar cel en TBS voor moeder Kelly na moord op haar zoontje Kian (9)
HARDINXVELD-GIESSENDAM Tegen moeder Kelly V. (37) uit Hardinxveld-Giessendam is vrijdag 12 jaar celstraf en tbs met dwangverpleging geëist voor de moord op haar 9-jarig zoontje Kian. De voormalig schooljuf diende haar kind in oktober slaap- en kalmeringsmiddelen toe om hem daarna met een kussen te verstikken. Bij de rechtszaak in Rotterdam blijkt dat V. daarna tevergeefs probeerde zelf uit het leven te stappen. ,,Wat mis ik mijn mannetje”, vertelt zijn vader. Buurtbewoners in Boven-Hardinxveld reageerden vorig jaar geschokt op de dood van hun buurjongetje.
Als de ouders van Kelly V. op zaterdagochtend 7 oktober om half negen voor haar woning in de Prinses Marijkestraat in Hardinxveld-Giessendam arriveren, bekruipt ze direct een onheilspellend gevoel. Ze komen hun kleinzoon Kian (9) ophalen voor een open dag bij de politie. In plaats van dat Kian zoals gebruikelijk al voor het raam staat te springen, zijn de rolluiken dicht.
HELIUMFLES Met een reservesleutel betreden de grootouders het huis. De benedenverdieping is verlaten, waarop de (groot)vader boven een kijkje neemt. Op de slaapkamerdeur hangt een briefje met de tekst: ‘Alleen dokter en politie’. Als de man toch de deur opent, ziet hij zijn dochter Kelly V. en zijn kleinzoon samen levenloos op bed liggen. ,,Ik dacht dat ze allebei dood waren”, zal hij later aan de politie vertellen. De opa slaat eerst de dekens af van Kian. Het ventje ziet paars en voelt koud. Hij is overleden. Zijn hoofd ligt in de richting van zijn moeder Kelly V. ernaast. Haar vader gaat ervan uit dat zijn dochter ook niet meer leeft, gaat naar beneden en belt 112. Op tafel ligt een afscheidsbrief en envelop met geld. Als vader met een burgerhulpverlener kort erna terugkeert naar de slaapkamer blijkt dat V. nog wel degelijk ademt. Getuige een lege heliumfles, een mes en ingeslikte medicatie heeft ze geprobeerd zichzelf van het leven te beroven, maar dat is mislukt. ,,Sorry, sorry”, zegt V. als ze even later beneden op de bank zit. Een van de gealarmeerde agenten noteert dat ze een ‘ontredderde’ indruk maakt.
‘Toen hij niet meer ademde, heb ik hem naast me neergelegd’
De Hardinxveldse moeder, voorheen werkzaam als juf op een kindcentrum in Papendrecht, wordt gearresteerd op verdenking van moord. Het lijfje van haar zoontje blijkt vol slaap- en kalmeringsmiddelen te zitten. Hij is echter overleden door verstikking, doordat er een kussen op zijn neus en mond is geduwd. V. bekent het misdrijf. ,,Toen ik hoorde dat hij niet meer ademde, heb ik hem naast me neergelegd”, noteren agenten bij haar eerste verhoren.
LEVENSGELUK Bij de rechtszaak tegen V. zoeken de rechters vrijdag vooral naar antwoord op de vraag waarom ze haar kind om het leven bracht. Hij was immers haar ‘levensgeluk’, terwijl ze zelf al veel langer suïcidegedachten had door depressieve klachten. Zo had V. zich aangesloten bij de coöperatie Laatste Wil en probeerde ze tevergeefs zelfdodingspoeder te kopen.
BUITENSPELEN ,,Ik weet dat u ontzettend veel van hem hield en probeerde te helpen. Waar is nou die verandering opgetreden?”, vraagt één van de drie rechters aan de gebroken vrouw die voor haar zit. ,,Ik kan het gewoon niet, over al die dingen weer praten hier. Het belangrijkste is dat Kian terugkomt en dat kan niet.” Met veel geduld, tact en gevoel lukt het de rechters toch om V. iets meer uit haar schulp te laten kruipen. Zo nemen ze haar mee terug naar maandag 2 oktober toen Kian, na het vaste weekeinde bij zijn vader met wie V. jaren ervoor een vechtscheiding doorliep, weer bij zijn moeder kwam. Er leek niks aan de hand. Zo hadden moeder en zoon op woensdag nog een gezellige dag op het terras gehad. ’s Middags was Kian nog gaan buitenspelen met een vriendje.
EXPLOSIE ,,Het was gewoon een heel fijne dag”, stamelt V. Toch gaf ze Kian ’s avonds de eerste slaappillen en liet daarna een gasfles leeglopen in zijn slaapkamer. Om de volgende ochtend, toen Kian levend en wel weer haar slaapkamer binnenkwam, hem nog meer pillen te geven. En uiteindelijk met een kussen te smoren om vervolgens suïcide te willen plegen.
JUISTE SCHOOL V: ,,Ik weet niet waarom het toen zo’n explosie is geweest dat ik rust wilde. Ik zou willen dat ik de antwoorden kon geven, maar dat kan ik niet.” Was het misschien het geruzie met haar ex-man over Kian, houden de rechters haar voor. Het gehakketak over een juiste school, nadat V. haar zoon tien maanden thuisonderwijs had gegeven, maar nu weer naar een nieuwe school kon gaan. ,,U stelde dat hij u de lust om te leven had ontnomen”, aldus de rechters. V: ,,Hij heeft ook ondraaglijke pijn. Ik wil niet iemand nog meer pijn gaan doen.” Een eensluidende verklaring voor haar daad heeft V. zodoende niet. ,,Ik weet het waarom niet. Een normaal mens doet dit niet”, zegt V. “Ik zou nu nog steeds kiezen voor samen leven.”
VADER De vader van Kian en één van zijn vier (half)broers- en zussen krijgen bij het proces ook het woord. “Er is verdriet, maar ook woede”, zegt laatstgenoemde. “Er mist er altijd een. We moeten nu verder als een incompleet gezin. Ik zie onze bonusvader lijden. Bij alles wat ik doe denk ik aan Kian.” De vader vertelt hoe hij in de weekenden tegenwoordig huilend op Kians kamer ligt. In de bomvolle zaal is het zo stil dat je een speld kunt horen vallen. “Hij begon net en had er zo’n zin in. Dit is een pijn die ik geen enkele ouder toewens, maar bovenal een pijn die hem is aangedaan. Wat mis ik mijn mannetje.”
BUBBLE Een psychiater en psycholoog stellen dat V. een persoonlijkheidsstoornis heeft. Hoewel ze bestrijden dat er sprake is van geheugenverlies, denken ze dat de verdachte de gebeurtenis ‘onbewust heeft verdrongen’. ,,Een manier om er mee om te gaan”, zeggen zij. Volgens deskundigen trok de vrouw zich na de scheiding en coronapandemie steeds meer terug in haar ‘bubble’ en keerde ze zich af van de maatschappij en bekenden. Zo was ze na een arbeidsconflict al langere tijd niet meer aan het werk bij het kindcentrum, maar verborg ze dat voor familie. ,,Kian hield ze intens aan zich verbonden”, constateren ze. V. lijdt volgens hen aan het syndroom Münchhausen by proxy, waardoor ze de buurt ook liet denken dat haar zoontje van alles mankeerde. Terwijl hij in feite een gezond kind was.
THUISONDERWIJS Dat er voor Kian na tien maanden thuisonderwijs weer een gewone school was gevonden en de ex-partner in een recente mail schermde met een advocaat om meer tijd met Kian te krijgen, zou voor V. hebben gevoeld ‘alsof het net zich rond haar slot’. ,,Ze wilde maximale controle op hoe haar leven en dat van Kian kon gaan. Daarom besloot ze voor hen samen om uit het leven te stappen.”
MOORD Het Openbaar Ministerie ziet genoeg bewijs voor moord, omdat V. alles voorbereidde en ook bij de politie allerlei belastende uitspraken deed die ze zich nu niet meer kan herinneren. ‘Ik dacht dat ik genoeg tijd zou hebben, omdat ik drie dagen niemand zou zien’, zei V. en: ‘Ik wilde hem meer pillen geven, omdat stikken de meest pijnloze manier zou zijn. Toen ik hoorde dat hij niet meer ademde, heb ik hem naast me neergelegd’.
WANHOOPSDAAD De officier van justitie eist 12 jaar celstraf en tbs met dwangverpleging. Zonder behandeling is ze bang dat V. na de celstraf opnieuw een kind krijgt en de geschiedenis zich herhaalt. De aanklager stelt dat de moord een ‘wanhoopsdaad’ was van een vrouw die voor haar gevoel ‘een gevecht voerde tegen een harde, boze buitenwereld’. ,,Ze heeft haar eigen zoon, die haar 100 procent vertrouwde, het leven ontnomen. Ze kon de zaken niet meer naar haar hand zetten. Ze zag Kian als verlengstuk van zichzelf en besloot voor hen samen uit het leven te stappen”, aldus de officier. De advocaat van V. vindt dat er geen sprake is van moord, maar doodslag. Daarop staat een lichtere straf. Ook vindt ze tbs met voorwaarden goed mogelijk. ,,Er is geen sprake geweest van een vooropgezet plan en kalm beraad. Uit niets blijkt ook dat de gasfles in Kians kamer heeft gestaan”, aldus de raadsvrouw.
ONTOEREKENINGSVATBAAR De juriste wijst daarna op allerlei afspraken die V. nog had gemaakt en kleding die ze voor Kian had besteld. ,,En de koelkast lag nog helemaal vol. Ze handelde toekomstgericht. Niets duidde erop dat ze deze stappen wilde zetten.” De advocate stipt ook de lange historie van psychische problematiek bij V. aan en meent dat de vrouw volledig ontoerekeningsvatbaar moet worden verklaard. ,,Ze was niet in staat helder na te denken. Geen straf is groter dan te moeten leven met de wetenschap dat je je eigen kind hebt gedood.”
Uitspraak 20 september