Column - Het zebrapad

Op 31 oktober 1951 werd in het Britse Slough het zebrapad geïntroduceerd, met als doel het bevorderen van de verkeersveiligheid. Dat is een groot succes gebleken.

Anno nu zijn ze er nog steeds, maar uw schrijver heeft een gecompliceerde relatie met de paden. In grote steden is het heel overzichtelijk; daar worden ze gewoon totaal genegeerd, tenzij er twaalf stoplichten bij staan. Voor mij werkt dat het best. Duidelijkheid. Overleven in de stadsjungle, maar aangezien ik 98% van de tijd niet in een stad ben, heb ik daar verder niet zoveel aan. Doordat ik vermoedelijk iets te veel tijd heb, is er in mijn hoofd een hele studie ontstaan over verkeer in het algemeen en het zebrapad in het bijzonder.

Vaak loop ik mijmerend door het dorp, gekweld door overpeinzingen, vol van introspectie, denkend over het volgende stuk proza dat ik op deze plaats ga afleveren. Wanneer ik dan aankom bij een zebrapad, ontstaat er een verhoogde bewustwording over de naderende confrontatie. Zien de bestuurders mij? Gaan ze stoppen? Moet ik opletten met oversteken? Hoe snel doe ik dat? Ben ik duidelijk in mijn intenties? Is er nog een fietspad waar ik van mijn spreekwoordelijke sokken gereden kan worden door een elektrische fiets dan wel fatbike? Zomaar een greep uit vragen die mij kwellen tot het moment dat ik daadwerkelijk voet op het pad zet. Dat wil zeggen, als ik dat al doe, want tegenwoordig rijdt men in veel gevallen door en daarmee komt mijn punt.

In een grijs verleden zat ik nog wel eens als bestuurder in een auto en ik begrijp heel goed dat je soms een zebrapad over het hoofd ziet en laat ik eerlijk zijn: als je veel haast hebt, snap ik de gedachte “ik gok het er even op met de ruimte die er nog is”. Wat ik echter hoogst irritant vind, is dat mensen recht vooruit blijven kijken als ze doorrijden. Het zal ongetwijfeld een psychologisch ding zijn van “als ik het niet zie, dan is het er niet”, maar we weten allebei dat u het wel ziet. Mijn punt van deze week is: stop hiermee. Steek een hand op als excuus, kijk desnoods verongelijkt om te vragen waar ik het lef vandaan heb gehaald om over te willen steken, maar alles beter dan vooruit te kijken en door te rijden. Op die manier brengen we hopelijk weer een stukje verbetering in de nobele uitvinding die ‘zebrapad’ heet.

Gijsbert Ambachtsheer