Peulenpraat: Lekker weertje

Het prachtige weer blijft maar duren, echt genieten die baan van mij, ondertussen ook al de eerste warme dag van tweeëntwintig graden vandaag gehad. Voor mij eigenlijk alweer warm genoeg maar anog heter, en dat is niet perse beter net tijdens de zwaarste dag van de week. Dat wordt hopelijk op tijd beginnen en dan weer de herrie van het depot trotseren het is niet anders, zoals jullie waarschijnlijk al weten ik ben geen voorstander van dat kippenhok dus de boel zo snel mogelijk op mijn fiets bouwen en maken dat je weg komt. De rust in de wijk is dan weer heerlijk met vriendelijke mensen die je waarderen om wat je doet en waar je er heel veel goed van kent, zoals de oudere vrouw met haar stok en haar zwarte hondje die ook al enige tekenen van ouderdom begint te vertonen want hij krijgt grijze haren rond zijn zwarte blinkende neus.

,,Het gaat wel goed hoor, steeds maar ouder worden he, ik ben al 82 hoor” ,,Ja dat gaat alweer aardig oplopen” zeg ik, “U kunt nog lekker buiten lopen, mijn moeder zit alweer een tijdje in een rolstoel, maar die wordt dan ook binnenkort negentig jaar.”

,,Ga je haar vaak opzoeken?” vraagt ze ,,Ja ik ga er elke week op zaterdag na mijn werk even naar toe, ook al moet ik daar wel een eindje voor rijden, ze woont niet in de buurt”

,,Maar ik ga snel weer want het is warm in de zon, daag” Ze lacht even en ze loopt alweer zachtjes door, dus ik fiets ook verder om later mijn volle fiets tegen een muur te zetten en opeens hoor ik dat er iets naast me op de grond valt, en kijk wat het was. Een groot pak groen mos ligt er naast mijn voet op straat, vreemd waar moet dit nou weer vandaan komen? Een of andere vogel wat verloren onderweg misschien. Ondertussen steeds verder in mijn wijk waar nog veel Nederlandse vlaggen overal hangen en ook grote stukken stof die dwars door de brievenbus of er gewoon strak overheen zodat je allen met de grootste moeite er een pak of brief doorheen krijgt geperst. Lol, dat gaat weer lekker zo denk je dan met je handen nog vol met post. Weer later kom ik bij nieuwere huizen waar een jongere man een hele kar vol huisraad heeft geladen. Ga je verhuizen vraag ik hem? ,,Nee hoor mijn vrouw is nogal fan van tweede hands winkels, maar soms moet je wel is wat opruimen anders staat het zo vol. Heb je soms nog wat nodig, je mag het zo mee nemen”

Ik kijk en zie een soort heel klein grijs geschilderd krukje staan wat ik wel kan gebruiken. Dat gaat mooi mee de bijna lege posttas in, dank je wel hoor! Geen dank hoor, dan hoef ik er niet meer mee te slepen, zegt hij. Thuis gaat het krukje mooi op zijn plek in de kamer, het past precies, net of hij daar altijd heeft gestaan, zo dat was weer een mooie werkdag en nu lekker binnen.

Postbode Juultje