De Postbode vertelt: De bezem en de bal

Het black Friday gevoel en Sinterklaas heeft het het dorp weer in zijn greep, dat is direct te zien toen ik aan kwam op het depot. Maar de grootste boosdoener was wel een boekje van de Rabobank, en omdat die veel aanhangers kent in mijn wijk was het aanpoten die dag. En ik was al niet vroeg want ik had een dilemma, wel of niet gaan werken. Mijn lichaam zegt ‘blijf thuis’ mijn geweten zegt ga werken en ik zit er tussen als een soort halfgare pannenkoek, omdat ik me knap grieperig voelde.

Uiteindelijk toch maar gegaan en dan lachten tien zakken post je toe, wilde je dit nou echt gaan doen met dit tegen sputterend lijf? De  collega’s zitten in hetzelfde schuitje met de grote hoeveelheid post, dus je zal het zelf moeten doen, er zit niks anders op. De post zakken lijken wel tien keer zwaarder dan normaal, en dan gaat het ook nog regenen, maar heb alles in tweevoud aan thermo legging en broek, dus dat scheelt weer en een dun shirt van merinowol en een wollen trui eroverheen, dunne sjaal dunne gevoerde jas, en regenjas eroverheen, muts en dikke handschoenen. 

Het werk gaat stroef, de pit is eruit en die had geen zin om nog terug te komen. Wordt op straat ook even getrakteerd op een mannelijke bilspleet, zat ik nou net niet op te wachten eigenlijk, maar het is niet anders. Dan breekt de zon door en dat scheelt en is het toch aangenamer. Dan zie ik een jonge man die een meter of twintig van mij vandaan een bezem omhoog gooien in een boompje? Dan zie ik de bal pas die in de takken van de dunne boom gevangen zit, de bezem is hij kwijt, zijn dochtertje op haar driewieler kijkt ook mee. Dan komt zijn mobieltje tevoorschijn om een ladder te lenen bij een buurman, Maar het komt allemaal goed, de bal en de bezem zijn weer gered! Toch nog iets leuks op zo een dilemma dag en alle postzakken zijn weer leeg. 

Dit was mijn laatste column, ik ga jullie missen en ik weet van vele mensen dat dat wederzijds is, een bewijs daarvan staat op mijn schoorsteen, een kaartje, waarop staat “ik ga je column missen tante!” dat doet een mens goed!     En bedankt iedereen voor de vele positieve reacties die  ik elke maand kreeg op straat als mijn column weer in het Kompas stond!

Postbode Juultje