Peulenpraat: Podium

Sinds kort is Hardinxveld-Giessendam een podium rijker. Langs de rivier. Een mooiere plek om op te treden is er niet lijkt me. Stel je voor: een zwoel flamencotrio laat op een late zomeravond hun klanken horen terwijl de zon langzaam ondergaat en een paar mensen hun klapstoeltjes hebben neergezet. De klapstoeltjes werken aanstekelijk en al snel verschijnen en meerdere mobiele zitplaatsen en tafeltjes en ontstaat er een spontane buurtborrel.

Ondertussen heeft u tot volgende week dinsdag de tijd om ideeën aan te leveren voor een kunstwerk dat het podium moet vullen. Ze hebben geleerd van de vorige keer dat er een kunstwerk werd geplaatst. Toen werd er plompverloren een contragewicht op de dijk geplaatst. Laten we eerlijk wezen, dat riep veel discussie op, wat misschien wel de belangrijkste functie van kunst is. In dat opzicht was het dus een prima kunstwerk. En mensen klagen altijd dat kunstwerken vaag, onduidelijk en nietszeggend zijn. Dat kon je over dit kunstwerk niet zeggen. Het was duidelijk een contragewicht en zei vooral veel over de omgeving en de scheepsbouwindustrie ter plaatse. Daarom leek het de gemeente dit keer raadzaam om burgerparticipatie in te zetten. Het is natuurlijk de vraag in hoeverre een kunstenaar met zijn autonome, vrije geest bereid is om allerlei gekke ideetjes van het gepeupel in zijn hoogverheven kunst te verwerken.

Terug naar het podium: Waarom moet het per se een beeldend kunstwerk zijn? Laat het podium een podium zijn waar podiumkunsten centraal staan. Desnoods met een mooi door-een-kunstenaar-ontworpen overkapping en een hekwerk met daarin de skyline van Hardinxveld verwerkt uitgevoerd in mooi ijzer- dan wel staalwerk. Waar muzikanten, dansers en acteurs in spé hun kunsten kunnen vertonen. Waarbij langzaamaan mensen hun huizen uitkomen met klapstoeltjes en tafeltjes die zo aanstekelijk werken dat er steeds meer mensen uit hun huizen komen met mobiele zitplaatsen en er een spontane buurtborrel ontstaat.

Walter Leendertse