Peulenpraat: Code Oranje

De afgelopen tijd zijn we weer doodgegooid met weeralarmen. Soms zelfs meerdere tegelijk, bijvoorbeeld code rood voor de tempratuur en code geel voor het onweer. Ik vond de codes wat overdreven, maar eerlijk, ik was ook wel blij toen bekend werd dat ik afgelopen vrijdag afwisselend onder de airco en in het zwembad kon gaan liggen in plaats van weg te vegeteren in een lokaal waar zelfs tropische planten het niet zouden overleven. Bij code rood is het zaak om waar het kan mensen te mijden. Iedereen heeft een wat korter lontje, mensen met normaal gesproken een kort lontje hebben helemaal geen lontje en zijn een soort strijker geworden die meteen ontploft.

 Hoe anders is dat bij code oranje. Oranje verbindt ons. Het maakt even niet uit welke culturele, sociale of spirituele achtergrond we hebben: wanneer de het Nederlands elftal speelt zijn we samen één. Hoewel, vaak alleen wanneer WE hebben gescoord. Niet als ZE een penalty hebben gemist. Zo relatief is code oranje dan ook wel weer. Na de teleurstellende penaltyreeks tegen Marokko, (maar goed het verleden heeft natuurlijk wel uitgewezen dat Nederland niet per sé hoogvlieger is in het nemen van penalties) zag in de vroege ochtend iemand verwoed en enigszins verwilderd de oranjeversiering voor het raam wegtrekken. Laat toch nog even hangen alsjeblieft.

 Laten we alsjeblieft nog even genieten van code oranje, van alles dat ons verbindt zoals een culturele dag komende zaterdag, buurtbarbecues die weer op verschillende plekken worden gehouden, een sociaal systeem van alle Hardinxveldse kerken en nog veel meer dingen die we samen doen. En laten we ook vooral even genieten van het feit dat we weer een normaal slaapritme hebben en het bijna onmenselijk kijkschema niet meer hoeven te volgen.

Walter Leendertse