Peulenpraat: Rijbewijs

Deze column lag al een aantal jaar klaar. Toen de wegen nog mooi waren, de toegang naar het zuiden nog niet geblokkeerd was en de bruggen nog begaanbaar. Na mijn hele leven rijbewijsloos te zijn geweest moest ik voor workshops, concerten, kunstmarkten of wat dan ook weleens dieper de krochten van Nederland in. Dat kon vrij gemakkelijk met het OV, maar dat duurde doorgaans erg lang. Zo kon het zijn dat je op zondagmorgen voor dag en dauw, bepakt en bezakt op Hardinxveld CS stond – toen was het nog wél normaal bereikbaar – om op tijd in de achterlanden van Purmerend te komen. Je moest voor een markt precies afwegen wat er spanbandtechnisch wel of niet meekon op de fatbike. ‘Dat moest eens klaar zijn’, vond uw columnist en opgewekt, vol zelfvertrouwen besloot ik eens een balletje op te gooien bij de overbuurman, rijschoolhouder, en ik kon beginnen. Meerdere malen hebben we ons bescheurd om de borden ‘zwaar verkeer’, daar wij beiden volslank op de bestuurders- dan wel bijrijdersplaats zitting hadden genomen, en om de plaatselijke politiek. Hoe moeilijk kon het nu helemaal zijn, zo’n rijbewijs. Leerlingen uit Havo5 en Vwo6 doen dit ook, dacht ik, en die moet je bij tijd en wijle nog uitleggen hoe je een fatsoenlijke mail opstelt en verstuurt.
Het werd een enorme les in nederigheid. Ik heb blijkbaar talent voor heel veel dingen, schakelen is er niet per se één van, kan ik je vertellen. Daarnaast begon er een enorme CBRonderzoeksmolen te draaien zodra ik het vinkje ADHD had aangeklikt. Wees gerust, sinds 1 april is dat gelukkig niet meer het geval. Inmiddels had ik eigenwijs als ik was, toch gewoon tot drie keer toe geprobeerd om in de schakelauto mijn rijbewijs te halen. Het helpt niet als je dan tijdens je examen op vijfhonderd meter van het CBR vandaan al bijna op je voorganger klapt, omdat je spontaan verliefd werd op Saskia van de navigatie. Ook werkt het niet om in de derde versnelling een heuvel op te rijden of haaks te fileparkeren. Goed, lang verhaal kort: op advies van de overbuurman maar een rijschool gezocht met een wonderinstructeur of zoals de overbuurman verwoordde: “Als je het daar niet haalt, kun je beter stoppen”. Zo gezegd zo gedaan en nu na ontelbare theoriepogingen, vijf examens en ruim drie jaar na planning is het roze kaartje er eindelijk. Ik kan hier echt nog veel meer vertellen, laat het vooral ook een les voor mezelf en voor wie het wil horen zijn. Doorzetten loont echt, er waren momenten dat anderen en ikzelf er niet meer in geloofden, maar slaap er een nacht over, pak je last weer op en probeer het nog eens, wellicht op een andere manier. Op een dag lukt het!

Met dank aan Luc en John.