Gijs van Harskamp was bij het EK in 1988: ‘Toen de 1-3 werd gescoord veranderde het stadion in één kolkende massa’

SLIEDRECHT Onlangs deed Het Kompas Sliedrecht een oproep: wie was erbij in 1988, tijdens dat magische toernooi in Duitsland waar alles goed viel en ‘we’ Europees kampioen voetbal werden. Gijs van Harskamp reageerde. Hij zat in een kolkende arena toen Nederland in de groepsfase begon aan het toernooi. Hij zag de helden van 1988 winnen tegen Engeland met 1-3.

door Marjanne Dijkstra

Van Harskamp is dan misschien al 88, maar het duel op 15 juni 1988 in het Rheinstadion kan hij zich nog heel goed voor de geest halen. ,,Ik werkte als vertegenwoordiger bij Interfloor Tapijt Zwartsluis. Met collega’s had ik een werkbezoek aan een bedrijf dat garens produceerde in Duitsland. ‘s Avonds had het Duitse bedrijf ervoor gezorgd dat we naar de EK-wedstrijd Engeland- Nederland konden. Het stadion was één kolkende massa aan mensen. We zaten in een vak met verschillende soorten nationaliteiten, maar er zaten ook wel Engelsen om ons heen. Naar mate de wedstrijd vorderde, veranderde de sfeer iets. We gingen dan ook even geen biertje meer halen, want die Engelsen waren wat agressiever. Toen de 1-3 werd gescoord door Marco van Basten, veranderde het stadion in een heksenketel. Uiteindelijk moesten we onder begeleiding van politie terug naar de bus. Het was bijzonder om die wedstrijd mee te maken.” 

BLIJVEN HOPEN

De rest van het toernooi bekeek Van Harskamp vanaf de bank thuis en zo zag hij Oranje tien dagen later Europees kampioen worden toen Sovjet-Unie werd verslagen met 2-0. Van Harskamp kijkt nog steeds graag een potje voetbal op televisie en ook dit toernooi gaat hij volgen. Erg veel vertrouwen heeft hij er niet in: ,,Nee, Nederland wordt geen Europees kampioen dit jaar. Ik geloof er niet in. Ik denk dat ze met hangen en wurgen door de groepsfase heen komen, maar daarna sneuvelen ze ergens. Spanje, die zie ik als Europees kampioen. Maar ik heb twee oranje lampen opgehangen op m’n balkon en het shirt en de sjaal van 1988 tevoorschijn gehaald. We blijven toch hopen.”