Column: Aswoensdag

Vandaag is het Aswoensdag. Het eind van het uitbundige carnaval en tevens begin van de sobere vastentijd of veertigdagentijd. Veel mensen bezinnen zich in deze tijd voor Pasen door bijvoorbeeld geen alcohol te drinken, sociale media even te laten rusten of zich te onthouden van allerlei luxe. Tegelijk is het vandaag ook Valentijnsdag. Een van oorsprong vrij vervelende dag, zoals u vorige week bij de collega-columnist al hebt kunnen lezen. In de verschillende versies van de oorsprong van Valentijnsdag loopt het slecht af met meneer de heilige. Rouw en verdriet verkopen net wat minder lekker dan romantiek, vandaar dat de consumptiemaatschappij en passant de gruwelijkheden van de oorspronkelijke verhalen heeft weg gepolijst en de romantiek van het briefjes en cadeautjes sturen enorm heeft uitvergroot.

Dat de twee Roomse feesten dit jaar tegelijk vallen, kon eigenlijk niet beter. Nog nooit eerder hadden we het op deze aardbol zo nodig om ons eens te bezinnen op het geven en ontvangen van een beetje liefde. In plaats van elkaar zwart maken, zure berichten tikken, onszelf verrijken over de rug van anderen, zouden we ook het goede kunnen zoeken voor elkaar. En dat hoeft helemaal niet groots. Vaak is een beetje aandacht al voldoende. Een knuffel, een schouderklopje, veel meer hoeft het niet te zijn. Bij lichamelijke aanraking onderling komt het ‘knuffelhormoon’ oxytocine vrij, een stof wat ons een fijn gevoel geeft en wat bijvoorbeeld een belangrijke rol speelt in de hechting van kinderen met hun ouders. In plaats van dure cadeaus waarmee we vooral onze eigen status laten zien: “Kijk eens hoeveel ik voor je over heb”, is een goede knuffel vaak veel effectiever voor lichaam en geest. Veel oxytocine gewenst!

Walter Leendertse