Column: Vlag

Vlaggen, ik vind het altijd een bijzonder fenomeen. Het is technisch gezien niet veel meer dat een lap gekleurde stof, echter het patroon en de kleurencombinatie zorgen ervoor dat het stuk stof wordt opgewaardeerd tot een identiteit waar mensen zich vaak krampachtig aan vastklampen.

Gefascineerd heb ik gekeken naar de reacties, inclusief die van mijzelf, die werden geleverd toen boeren massaal de vlag omkeerden. Verbaasd zat ik die zomer in de auto ergens in het oosten van land mezelf voor gek te verklaren, omdat ik die lange rijen omkeerde vlaggen in de uitgestrekte Drentse polders toch wel intimiderend en angstaanjagend vond. ,,Doe rustig joh, het is maar een lap stof” Ik kan het ook niet verklaren waarom ik vaak even een traantje moet wegpinken wanneer ‘mijn’ vlag wordt gehesen al dan niet in combinatie met het volkslied. Blijkbaar doet zo’n stuk stof ons meer dan we denken.

Ik mag graag zo nu en dan een kijkje nemen op de Facebookgroep ‘Oud-Hardinxveld’ waar met enige regelmaat foto’s worden geplaatst van ons mooie dorp. Vaak oude foto’s waarbij er naar hartenlust herinneringen worden opgehaald of waar we elkaar helpen uitvogelen wie er precies op de foto staat. Soms ook een recente foto. Zo werd er afgelopen zaterdag een foto geplaatst van de drijverschuit die als een soort plaatselijk icoon bij de Rokerij is geplaatst. Op de boot was een vlag halfstok geplaatst. Mijns inziens een mooi gebaar met een goede intentie. Dat vond niet iedereen: de maker van de foto werd met allerlei vlagprotocollen en bureaucratie om de oren geslagen waarna de vlagprotocolfetisjisten weer door anderen met vernieuwde vlagprotocollen werden gebombardeerd.

Het werd een waar spervuur van verbale munitie over en weer, waarbij ik voorzichtig ter relativering onder de post intikte: ,, Jongens, het is maar een stuk stof” Ik heb niet op enter gedrukt, maar de reactie met een brok in mijn keel weer weggehaald. Ik dacht weer even aan een uur geleden, toen naast de halfstok-hangende vlag aan de Sluisweg de namen klonken van vier mensen die voor het voortbestaan van deze vlag hun leven gaven. Een windvlaag komt door het raam en fluistert: ,,Nee, niet zómaar een stuk stof”