Postbode Juultje: Bijna het einde

Het was weer voorbij, die mooie zomer, met veel zon, fantastisch weer en aangename temperaturen Deze postbode moet vooral op deze moment net na de verkiezingen erg aan de temperaturen wennen. Na een weekje of drie in de lappenmand door griep en een spatader behandeling ook niet echt gewend aan koude weer. Drie weken jezelf bezig houden met lezen, tv kijken, en schilderijtjes maken is leuk maar de frisse buitenlucht en de sociale contacten met de mensen in de wijk werden ook echt gemist en dat was wederzijds, ‘’ Waar was je nou postbode?” werd er vaak gevraagd

Maar nu weer aardig opgeknapt en genieten van het nieuwe been, zoals mijn echtgenoot het noemde, maar nog wel wat geduld hebben voor het andere been. De dikke winter handschoenen zijn weer in gebruik genomen, en ook mijn fiets al is één keer op een andere plek moeten zetten met de laatste storm anders was ik zo uit mijn jas gewaaid. De verbazing is er ook al weer, het schijnt normaal te wezen om je kind van een jaar of vijf op je schoot te zetten in je tesla en te laten sturen, niks aan het handje toch? Toch een lekker rustig wijkje, moet kunnen! 

Tijdens het werk werd ik vandaag ook nog uitgenodigd om te komen petanquen, heel apart hoe sommigen er niet echt bij stil staan schijnbaar dat je aan het werk bent en echt niet zomaar rondjes aan het wandelen bent.. Afgelopen maanden ook nog een belletje gekregen van het Kompas, dat het doek is gevallen wat betreft deze column, jammer hoor, eind van dit jaar is het klaar. De vele trouwe lezers vinden het erg jammer als ik het vertel, zoals gisteren nog, kreeg ik dit antwoord na dat ik meedeelde dat ik er mee ga stoppen: het is de allerleukste column van het Kompas, gewoon omdat je over het dagelijkse leven schrijft zonder gezeur. Ik beaamde dat ik het ook heel jammer vond, maar voor alles is een tijd onder de zon, het was leuk en ik ga mijn dagelijkse rondjes wel weer op fb schrijven.

Postbode Juultje