Peulenpraat: Sneeuw- en ijspret

Wat een sneeuw is er afgelopen week gevallen. Vorige week kon er zelfs even geschaatst worden op de schaatsbaan van de Hardinxveld-Giessendamse ijsclubvereniging en ijsclub De Putten in Boven-Hardinxveld. Weliswaar alleen voor kinderen in Boven-Hardinxveld, maar toch: er werd geschaatst! Alleen dat idee al voelde bijzonder. Dat het zo’n tijd sneeuwde, stemde mij haast melancholisch. Nu zou je dat misschien opmerkelijk kunnen noemen voor iemand van 27 jaar, maar zulke winters worden steeds meer een zeldzaamheid. Door de opwarming van de aarde lijken sneeuw- en ijsdagen steeds meer een zeldzaamheid in plaats van een vaster wintertraditie.

Overal werd volop genoten. Er verrezen iglo’s in tuinen en op pleintjes, sneeuwpoppen kregen een wortel als neus en een scheve glimlach, en sneeuwballengevechten begonnen zoals altijd: ongeorganiseerd, fanatiek en met lichte discussies over wie nou écht begon. Er werd van de dijk gesleed, er werden winterse wandelingen gemaakt en sommigen waagden zich zelfs dus even op het ijs. Ook Hardinxveld werd bedekt onder een wondere witte deken. Het was betoverend om de sneeuwvlokken dansend op de wind naar beneden te zien komen.

De winter liet zich van haar mooiste kant zien. Prachtige ijskristallen vormden zich op autoruiten, wat er ’s ochtends weer voor zorgde dat je vijf minuten te laat vertrok omdat je stond te krabben in de kou. IJspegels verschenen aan dakranden wanneer de sneeuw in de middag weer een beetje smolt. En dan die zonsopkomsten: roodgouden tinten die de sneeuw deden oplichten alsof het landschap even stil wilde staan.

Toch is sneeuw- en ijspret niet voor iedereen even prettig. Voor ouderen is het oppassen geblazen met de gladheid en ook de vuilniswagens van Waardlanden hadden het zichtbaar zwaar. Waar de een geniet van het gekraak onder zijn schoenen, bidt de ander dat hij zonder glijpartij de stoep overkomt. Het romantische gevoel van de winter is niet voor iedereen weggelegd.

En zo brengt de sneeuw ons even terug naar ‘vroeger’, toen winters nog winters waren en een slee geen decorstuk was. Ik hoop dat we dit soort momenten niet alleen blijven herinneren, maar ook af en toe nog mogen meemaken. Een Merwede die helemaal bevroren is, zullen we waarschijnlijk niet meer meemaken. Maar dit is toch ook geweldig om het nieuwe jaar zo te starten?

Veel heil en zegen voor 2026 gewenst!