Vluchten in de supermarkt

Ongemak hoort bij het leven en misschien is het voor een columnist ook wel goed om het wat vaker te hebben, omdat de kans groot is dat het materiaal oplevert. De supermarkt staat bij mij hoog op dit lijstje.

Zo is daar de muziek. Steeds als ik “There’s a fraction too much friction” hoor, neem ik mij voor dat er de volgende keer wel wat meer dan een fractie van frictie gaat ontstaan tussen mij en degene die de playlist verzorgt. Uiteraard blijft dit altijd slechts bij een gedachte.

Dan zijn er mensen die twee uur voor een schap staan en telefonisch de VN bijeenroepen om te beslissen wat ze gaan eten. Om dit proces dan niet te verstoren loop ik meestal een blok om, maar als ik terugkom zijn de partijen vaak nog geen centimeter verder gekomen in de beraadslaging.

Mijn grootste pijnpunt zit echter in het contact met anderen en op dat vlak heb ik onlangs een persoonlijk dieptepunt bereikt. Ik was al in de buurt van de kassa toen ik ‘een bekende’ zag. Laat ik u even meenemen in de schier ontoegankelijke jungle van mijn hersenpan. Vrienden zijn geen enkel probleem; ik maak een praatje en verder prima. Enige lastige daar is iemand later weer tegenkomen in een ander gangpad (“Drie keer is trakteren hè!”).

Dan is er een categorie die ik even wonderlijk als vreemd vind. Dat zijn mensen die ik ken en waarvan ik zeker weet dat het andersom ook zo is, maar waarbij de stille afspraak geldt: “We doen alsof we niet op de hoogte zijn van elkaars bestaan”; en daar hoeft vaak helemaal geen dramatische reden voor te zijn. Ik geef u even tien seconden om te bedenken met wie u dit pact heeft gesloten.

De persoon in kwestie viel ergens in een niemandsland tussen de hierboven beschreven categorieën. Hier was geen mogelijkheid tot negeren, maar ook geen enkel aanknopingspunt buiten: “Zo, ook boodschappen aan het doen?”. Een volwassen persoon zou zich over deze gebrekkige opening heen zetten en zich vermannen, om uiteindelijk misschien in een best goed gesprek te belanden.

Zoniet uw schrijver. Alsof er zojuist een luchtalarm was afgegaan, zocht ik naar de eerste de beste schuilkelder, waar ik laf van een afstand toe kon kijken; wachtend tot mijn angstbeeld zou verdwijnen (lees: afrekenen). Omdat er geen atoombunker voorhanden was, werd het een groenteschap. Na de broccoli vijf minuten te hebben bestudeerd sloop ik richting de uitgang.

Deze boodschappenetappe had ik overleefd, maar de reis naar sociale volwassenheid heeft nog een lange weg te gaan.

Gijsbert Ambachtsheer