Uit Kompas Hardinxveld van veertig jaar geleden: Dokter Vis legt praktijk neer

HARDINXVELD-GIESSENDAM Na 28 jaar als huisarts in Hardinxveld-Giessendam werkzaam te zijn geweest draagt dokter H.R. Vis, Troelstrastraat 10, per 1 juli zijn prakrijk over aan het artsen-echtpaar Hammers-Cupido. Beiden zijn overigens al sinds 2 mei werkzaam in de praktijk zodat ze voor velen geen onbekenden meer zijn.

In 1955 startte dokter Vis een huisartsenpraktijk in Giessendam en Hardinxveld. Het was een ‘vrije vestiging’, zodat hij alleen particuliere patiënte mocht behandelen en niet meedraaide in de weekenddiensten. Na enige jaren is deze situatie genormaliseerd. De journalist van dienst was niet helemaal bij de les. In het artikel wordt de indruk gewekt dat het echtpaar Vis in het houten praktijkgebouwtje woonde, maar ze woonden destijds in een huurwoning aan de Stationsstraat 39. Ook de opmerking dat de bouw van ‘De Pleisterplaats’ aan de Troelstrastraat slechts 3 maanden vergde moeten we met een korreltje zout nemen. Waarschijnlijk gaat dit om het ontwerp- en vergunningentraject. Zijn opvolger dokter Hammers en zijn echtgenote hebben inmiddels een aantal jaren geleden ook hun praktijk neergelegd.

SEMARANG

Dokter Vis werd bijna 63 jaar geleden (hij wordt deze maand 63) in Breda geboren. Hij groeide op in Rotterdam. Vis studeerde in Leiden waar hij in 1955 als arts afstudeerde. In augustus 1956 trouwde hij met de in Semarang (Indonesië) geboren G. Hulshof, die in ons dorp als verloskundige werkzaam was. In oktober van dat jaar startte Vis zijn praktijk aan de Borstraat/Stationsstraat. Daarover merkt Vis grinnikend op “We woonden in een houten woning en dat huurden we geloof ik per half jaar. In 1959 moest ik mijn woning uit omdat de gemeente daar wilde gaan bouwen. Daar zijn ze dan 25 jaar later mee begonnen”.

LACHSALVO’S

Er werd een stuk grond gevonden in de Troelstrastraat waar in drie maanden tijd de Pleisterplaats werd gebouwd. Dokter Vis werd een begrip in onze gemeente met een bloeiende praktijk, waar hij altijd met plezier in heeft gewerkt. “Het was altijd erg gezellig. Ik denk dat de patiënten dat ook wel gevonden hebben, tenminste als ik mag afgaan op de lachsalvo’s die regelmatig oplaaiden in de wachtkamer. In 28 jaar krijg je hele families. Ik heb nu alweer de kinderen van de kinderen die ik in mijn praktijk ter wereld heb geholpen. De schept een band”. Op de vraag of het beroep van huisarts zwaar is antwoord hij: “Als je bedoelt of het lichamelijk zwaar is zeg ik nee. Dat valt best mee. Psychisch is het wel een zwaar vak dat je emotioneel goed aan moet kunnen. Je moet overwegen en beslissen, soms over leven en dood.“

Er zijn niet zoveel mensen die de bijsluiters bij hun medicijnen lezen. Er zijn er zelfs die al 6 of 7 jaar de pil slikken en nog niet weten hoed die heet of hoe de werking daarvan is.

BIJSLUITERS

Er blijkt ook minder veranderd dan we veronderstelden. Patiënten blijken nog steeds een blind vertrouwen in hun huisarts te stellen. Terecht natuurlijk, want waar blijven we als we zelf onze diagnose gaan stellen en deze dan als een vaststaand feit aan de dokter mededelen. Maar Volgens dokter Vis zijn de patiënten niet veel kritischer of mondiger geworden. “Er zijn niet zoveel mensen die de bijsluiters bij hun medicijnen lezen. Er zijn er zelfs die al 6 of 7 jaar de pil slikken en nog niet weten hoed die heet of hoe de werking daarvan is. De kleur, ja die kennen ze wel. En zo gaat dat met veel dingen” , zegt hij. “En dacht je dat de mensen weten wat er in de homeopathische middelen zit? Welnee, ook dat slikken ze gewoon”. Wat wel is veranderd is het aantal kinderen dat geboren wordt en dat belangrijk minder is dan vroeger. Vis denkt dat hij zo’n 2000 baby’s heeft verlost. Verder zijn er meer echtscheidingsgevallen die dan op het spreekuur toch zijn aandacht vragen.

HUWELIJKSBURO

Dokter Vis en zijn vrouw hebben eigenlijk altijd aangenomen dat hij tot z’n 65e de praktijk zou voortzetten. Daarna zou hij er toch mee moeten stoppen, tenminste wat de ziekenfondspatiënten betreft. Hij mag dan wel particuliere patiënten blijven helpen.

Maar het lot heeft anders beslist. In een medisch blad zagen zij een advertentie van een Medisch Adviesburo, dat bemiddelt tussen oudere gevestigde artsen en jonge artsen die een praktijk zoeken. Dat buro zoekt door middel van o.a. gesprekken precies uit of er raakvlakken zijn tussen oude en nieuwe artsen. Een soort huwelijksburo voor artsen praktijken dus. “we zijn er de hele winter mee bezig geweest en uiteindelijk is het het echtpaar Hammers geworden. Zij zijn nu al vanaf 2 mei in de praktijk werkzaam en reacties die ik hoor zijn zeer positief. Maar ik had ook niet anders verwacht”, legt Vis uit. Hij voegt er nog aan toe dat het een zeer emotionele tijd is geweest. “Eigenlijk izjn we doodmoe. Je moet op een gegeven moment dingen los gaan laten en dat is niet eenvoudig. Je hebt met velen een band opgebouwd en dat loslaten kost tijd”.

Die papegaaien van u maken nogal wat herrie en dat stoorde me soms wel, maar ik denk dat ik het straks wel zal missen”

RUINES

Inmiddels is het echtpaar Vis naarstig op zoek naar een passende woning. Het ziet er naar uit dat zij het dorp wel gaan verlaten, hoewel dat nog niet zeker is. “Het is een heel gedoe, het vinden van een huis. En een ruïnes dat er bij zijn. En hoe groter de ruïne hoe hoger de prijs. Maar dat is dan de antiekprijs”, lacht hij smakelijk. Hij zit gezellig op de bank omringd door een tweetal prachtige Salukis, een snorrende grijze kat en een stokoud hondje. Op de achtergrond het geluid van enige papegaaien die zich soms nadrukkelijk manifesteren. “Die papegaaien he. Van de week vroeg iemand me uit de straat hierachter me of ik wegging. En toen ik daar bevestigend op antwoordde zei ze: “Die papegaaien van u maken nogal wat herrie en dat stoorde me soms wel, maar ik denk dat ik het straks wel zal missen”. Zo was het ook, reeds van verre hoorde je de papegaaien van Vis en rook je de katten van Vis. Want alles was in de volksmond ‘van Vis’. Over de katten merkt mevrouw Vis nog op: “Ja je rook wel wat maar als ik krolse poezen had, wemelde het hier van de katers die rond het hele huis een geurstempel achterlieten, dus die lucht kwam niet van mijn eigen katten”.

POOLGEBIEDEB

Dokter Vis zal zich na 1 juni niet gaan vervelen. In de loop der jaren heeft hij een groot aantal rommeltjes en spulletje verzameld. “Ik kan nooit iets weggooien” die hij nu kan gaan gebruiken. Hij fotografeert en ontwikkelt zelf, in kleur, en daar gaat flink wat tijd in zitten. Tijd, die hij niet of maar zelden had. Daarnaast maakt hij graag muziek. Hij speelt piano en dat moet je bijhouden, waar niet veel van kwam. Maar het allerliefst reist hij en zijn voorkeur blijkt uit te gaan naar de Poolgebieden. “Ik ben naar Alaska geweest en op Baffin Island. Ik ben ook op Disco Island en op Jacobshaven, de kraamkamer van de ijsbergen. In Spitsbergen ben ik ook geweest. Heerlijk hoor, een tentje op je rug. Voedsel moet je dan uit Holland meenemen, want daar is dat niet te koop. Ik heb wel eens oog in oog gestaan met een Grizzlybeer en ik heb vaak onder Eskimo’s verkeerd. Helaas kon je nooit langer dan 4 weken. Mevrouw Vis: “Dat waren wel vakanties vol ontberingen, als hij dan terugkwam ging hij uitrusten in de praktijk.” “Het zijn lichamelijk vermoeiende vakanties maar geestelijk raak je er zeer ontspannen van. Ik hou ervan, het is mijn tweede vaderland” zegt hij. Zijn vrouw vindt het allemaal veel te koud en zal hem op die trips niet vergezellen. In ieder geval kunnen ze nu al die dingen gaan doen waar ze vroeger nooit aan toe kwamen. Maar voor het definitieve vertrek krijgt iedere patiënt een persoonlijke brief waarin naast het vertrek ook de nieuwe artsen worden voorgesteld. Verder zullen er uiteraard wel enige veranderingen komen die men in de brief zal kunnen lezen.

Vertrekt u met stille trom vragen wij. “Wij vertrekken zonder trom, voor ons hoeft al die afscheidsdrukte niet”, zeggen dokter ne mevrouw Vis. Familie Vis, het ga jullie goed en wij spreken de hoop uit dat jullie nog lang kunnen genieten van het goede der aarde.

PLATTELAND

De nieuwe dokters, G.H. Hammers en R.J. Hammer-Cupido vertelden ons bewust naar een praktijk op wat verstedelijkt platteland te hebben gezocht. Hij komt uit Goor en zij komt van Vlieland, dus dan lijkt die keuze voor de hand te liggen. Beiden hebben hun artsenopleiding in Groningen gedaan. Daar hebben zijn elkaar ook leren kennen. Na hun studie hebben ze nog een jaar de huisartsenopleiding gevolgd. “Dat is een stage-opleiding waarin je alle facetten van een huisartsenpraktijk leert kennen. We hadden ook onze stage in wat kleinere plaatsen gepland”, vertellen ze opgewekt. Overigens zijn geen van beide artsen bekend met onze streek maar dat zien ze niet als een bezwaar.

Uit eigen ervaring weten we te melden dat, sinds de dokters Hammers in de praktijk werkzaam zijn, het gonsde van de geruchten. Gaat Vis nu wel of niet weg. “Ja dat hebben we ook wel gemerkt hoor. Er waren nog wat zaken die eerste geregeld moesten worden. Zo moest de Maatschappij van Geneeskunde zijn fiat geven en zoiets kost tijd. Dat was een van de redenen dat dokter Vis het zijn patiënten niet als vaststaand kon mededelen. “Maar sinds vorige week is alles in orde” verklaren Hammers en Vis. Overigens zat de mannelijk helft van het artsenechtpaar nog in militaire dienst. Die diensttijd heeft hij tot op twee maanden afgemaakt.

Ze zullen wel enige veranderingen aan gaan brengen. Een daarvan is dat met ingang van 1 juli a.s. er een afsprakenregeling zal zijn. Beiden gaan spreekuur doen zodat voor bepaalde gevallen voorkeur voor een van beiden kan worden uitgesproken.

Dus vouwen naar de vrouwelijke en de mannen naar de mannelijke arts? “Nou in de praktijk zie je vaak dat vrouwen in bepaalde gevallen een duidelijke voorkeur voor een vrouwelijke arts hebben. En andersom ook natuurlijk. Dat is uiteraard niet noodzakelijk maar het kan, “ zeggen ze.

Tot nu toe zijn de reactie van de patiënten erg positief. Ernstig zegt Hammers: “We zullen onze werkwijze moeten zie te vinden. We willen aansluiten op de werkwijze van Vis. Dat wil niet zeggen dat we identiek zullen werken, we willen aansluiten. We hebben er het volste vertrouwen in.”