Van Mykolayiv naar Sliedrecht: Deken

SLIEDRECHT Eleonora Zhelizniak (32) woonde met plezier in Oekraïne totdat zij drie jaar geleden met een deel van haar familie voor de oorlog moest vluchten. De Sliedrechtse vertelt over haar migrantenleven.

Hoewel ik het in mijn jeugd goed naar mijn zin had in Mykolajiv, een stad voor scheepsbouwers met voor de oorlog meer dan een half miljoen mensen, droomde ik van Kyiv of Odesa. In deze grote steden lagen grote kansen dacht ik. Maar om veilig te zijn, moesten we halsoverkop weg. Waarnaartoe wisten we niet, alleen wel weg van hier.
Humanitair vervoer reed geen directe routes en zo kwamen we met een groepje na vier dagen in Polen terecht waar we stopten. Toen ik mijn schoenen uitdeed, huilde ik van opluchting. We zijn veilig, maar we beseften ook dat we misschien niet konden blijven.

Mijn vriendin, die mee was, had zin in een zure haring. We zagen het als een teken gingen op zoek naar Hollandse haring. Op dat moment waren er nog relatief weinig vluchtelingen in Nederland, dus we hoopten hier aan het werk te kunnen en tijdelijk te gaan wonen.
In Nederland voelden we ons meteen op onze plek. Al hadden we weinig om een thuis te maken. Als je weinig spullen kan meenemen, ben je voor alles dankbaar. Helemaal wanneer dat met liefde is gegeven. Van een lieve mevrouw kreeg ik een zelfgehaakte deken. Die gaf mij niet alleen een gevoel van welkom en van warmte, maar ook van geborgenheid. Die deken heb ik nog steeds, sla ik zeer regelmatig even om mij heen en laat mij zien dat ik supergelukkig ben in Nederland met leuk werk en leuke mensen om mij heen.

In Sliedrecht, waar ik later terecht kwam, ben ik ook supergelukkig, al is de enige globale overeenkomst met waar ik vandaan kom de connectie met de baggerindustrie. Die drukte waar ik naar verlangde toen ik jong was, is hier niet. Toch is het gekke dat ik hier zo blij mee ben!
Ik ben echt gaan houden van de natuur waar ik doorheen fiets, de auto’s die stoppen voor eenden die met hun hele gezin oversteken en van de stilte die er ’s avonds is wanneer ik in de tuin met een kopje thee onder mijn deken terugdenk aan hoe mijn dag was. Het leven is niet zo gelopen zoals ik in eerste instantie had gehoopt, maar het is echt geweldig!