Uit het Kompas van 29 augustus 1984

Zaterdagmiddag 25 augustus kwamen op de Noordzee enige tientallen mijlen uit de kust van Oostende de veerboot ‘Olau Brittannia’ en het motorschip ‘Mont Louis’ met elkaar in aanvaring gekomen. De ‘Mont Louis’ is enige tijd na de aanvaring gezonken. Er waren geen dodelijke slachtoffers. De ‘Olau Brittannia’ kon, met lichte schade aan de boeg de reis naar Sheerness voortzetten. Het Kompas was er bij…

Uit Het Kompas van 29 augustus 1984

Kompas medewerker Jos van der Wiel maakte scheepsongeval mee

Vorige week tijdens de Winkelcentrum braderie heeft u onze grafisch medewerker Jos van der Wiel als clown in de Kompas stand gezien. Vrijdag was de laatste dag voor zijn vakantie. Zaterdagmorgen stapte hij namelijk aan boord van de Engelse veerboot “Olau Brittania” op weg naar Sheerness.

Zoals u waarschijnlijk weet kwam de veerboot in botsing met het Franse vrachtschip “Mont Louis”, waarna dit schip zonk. Als echte en vakkundige Kompas medewerker ging Jos direct aan het werk en begon te fotograferen en te schrijven. Een van zijn foto’s en het ooggetuigenverslag werd gepubliceerd in het Algemeen Dagblad van j.l. maandag.

Leuk is het te kunnen vermelden dat inmiddels meerdere kranten en tijdschriften belangstelling hebben getoond voor de foto’s die Jos van der Wiel heeft gemaakt. Kortom, het is leuk dat onze Kompasmedewerker die zich anders met het plaatselijks nieuws bezighoudt, even mocht behoren bij het internationale nieuwsgebeuren.

Graag laten wij u nogmaals het verslag lezen zoals het direct na de aanvaring door hem en zijn vriendin Annette Rikkers werd opgetekend.

Annette: “Het was allemaal net een film; achteraf bekeken reuze spannend. Dat kan nog wat worden met ons. Zijn we voor de eerste keer in Engeland, maken we zoiets mee.”

Jos: “Ik ben meteen na de aanvaring begonnen alle gebeurtenissen op te schrijven. Dat doe je automatisch als je vader voor Het Kompas werkt, een huis aan huisblad in ons dorp.” Zijn ooggetuigenverslag wil hij graag afstaan,

“14.30 uur: Ik zit rustig aan tafel in het restaurant. Annette is koffie halen. Opeens remt het schip met een schok af. Een grote klap. Kopjes, borden en glazen schuiven van de tafels. De mensen springen in paniek van hun stoelen. Hard huilende kinderen worden snel opgepakt door angstige moeders, die het restaurant snel verlaten. Slechts enkele mensen blijven rustig zitten. De meeste mensen vluchten naar boven, naar de kisten met reddingsvesten. Annette komt met lege handen terug. Het restaurant in plotseling gesloten.”

“14.45 uur: De dekken staan vol met mensen. Ze hebben geschrokken gezichten…. En reddingsvesten aan. Veel kisten zijn al leeg. Een sloep wordt in ijltempo gereed gemaakt.”

“15.00 uur: Nu pas lopen we naar het voorschip. Angstig dichtbij ligt daar het Franse schip tegen het onze. Over de geluidsinstallatie klinkt dat er geen reden tot paniek is. We moeten blijven staan waar we staan. Annette moet steeds aan de Titanic denken. We hebben het zinken van een schip kort geleden op de televisie gezien. We gaan koffie drinken aan de bar.”

“15.15 uur: Er wordt omgeroepen dat het schip waarmee we in aanvaring zijn gekomen, versleept wordt. We horen dat we zullen doorvaren naar Sheerness.”

“15.35 uur: Het schip ligt met draaiende motoren te deinen. Het wordt steeds mistiger.”

“15.55 uur: Op weg naar de wc zie ik mannen met witte helmen in een reddingsloep zitten. De boot hangt normaal in de davits. Er komt eindelijk een sleepboot langszij. Zal de aanvaring al op het nieuws zijn geweest?”

“20.00 uur: we vervelen ons enorm. Het zinken van het Franse schip is, hoe gek dat misschien ook klinkt, mooi om te zien. Ne enige tijd draaien de motoren weer op volle kracht. Met vijf uur vertraging gaan we door naar Sheerness.”