'De natuur fotograferen is een uitlaatklep'

H'VELD-G'DAM – ,,Ik heb altijd wel oog voor de natuur gehad. In mijn kindertijd hadden mijn ouders een huisje in Nunspeet. Dus ik was veel op de Veluwe. En vaste prik was dat elke herfstvakantie een natuurfotograaf een diaklankbeeldpresentatie kwam geven.” Zo omschrijft Laurens-Jan Ridders (33) het ontstaan van zijn passie. De laatste paar jaar houdt hij een foto weblog bij. Ook verzorgt hij af en toe beeld- en geluidpresentaties. ,,Ik vind het heel leuk om door middel van mijn foto’s anderen te laten zien hoe mooi de natuur is. En om te tonen dat we er zuinig mee om moeten gaan. Maar fotograferen is ook gewoon ontspannend voor mij. Het is een uitlaatklep. Als ik twee weken niet in de natuur geweest ben raak ik gefrustreerd. Mijn partner Liza zegt dan weleens: ’t is weer tijd voor je om erop uit te gaan.”

Door Margreet Strijker

In de gezellige woonkamer van Laurens-Jan en Liza hangen twee natuurfoto’s met twee favoriete onderwerpen van de amateurfotograaf: herten en vogels. Vanzelfsprekend hangt er ook een leuke foto van zoontje Laurens(3), maar het is er nog niet van gekomen een mooie foto van hun kerstkindje Joanne (geboren op 25 december vorig jaar) in te lijsten. ,,Eigenlijk maakt Liza meestal foto’s van de kinderen. Als ik het doe wil ik er iets speciaals mee doen. Een foto moet voor mij iets te zeggen hebben.” Om uit te leggen wat hij daarmee bedoelt laat hij twee foto’s van zijn zoontje zien. De ene is ‘gewoon’ een leuke foto van een peuter. Op de andere staat Laurens bij een bankje met een flinke tak in zijn handje in een wat wazige bosachtige omgeving. Hij staart dromerig in de verte. ,,Deze foto heeft meer diepgang, hij zet je aan het denken.”

Sinds Laurens-Jan, die in het dagelijks leven automonteur is, een basisstudie heeft gedaan op de fotovakschool in Rotterdam gaat hij heel anders om met zijn hobby. Door de opdrachten leerde hij allerlei kanten van de fotografie kennen. Over een bijna abstracte foto met beuken en sneeuw zegt hij: ,,Hierbij heb ik door de camera zachtjes te draaien bewegingsonscherpte gecreëerd om een artistiek beeld te krijgen.” Er is een bijzondere opname van Liza in een molen en een indrukwekkende foto van de kop van een wolf met een woeste blik in zijn ogen. ,,Dat was best eng, ze kwamen heel dichtbij. Het was in de Eifel en we mochten met een man mee die ze ging voeren.” Ik heb heel veel geleerd tijdens die studie: Kennis over de belichting en de techniek, maar vooral over hoe je foto’s diepgang geeft.” Laurens-Jan houdt zich bezig met allerlei fototechnieken, zoals groothoek (landschappen), tele (dieren) en macro (planten, bloemen en insecten). Maar hij kiest ervoor om daar weinig nadruk op te leggen. Op zijn weblog omschrijft hij het als volgt: ,,Bovenal staat dat God de Schepper de eer van alles mag krijgen. Voor de prachtige natuur die ons gegeven is en voor de gave van fotografie die hij mij geschonken heeft.”

Op zijn elfde verjaardag kreeg Laurens-Jan een compact cameraatje. Daar heb ik zomaar hapsnap foto’s mee gemaakt. Van de natuur en van wat cultuur, want ik bezoek ook graag steden. Maar echt veel kon je niet met dat dingetje.” Op 18-jarige leeftijd kocht hij zijn eerste spiegelreflexcamera. Toen hij een paar jaar later met een vriend een rondreis door Noorwegen maakte begon het echt. ,,Dat is zo’n mooi land, dus dan fotografeer je gigantisch veel. Een tante vroeg me of ik ze wilde laten zien bij haar vereniging. Toen heb ik mijn eerste presentatie gemaakt.” Later vroeg zijn zus hem er één te maken voor het verpleeghuis waar ze werkte. Hij gebruikte toen veel natuuropnamen van de Veluwe maar ook foto’s van steden zoals Kampen en Hasselt. ,,Die oude mensen waren zo dankbaar, echt heel bijzonder om te doen.”

Die eerste camera belandde in een drassig vennetje op de Veluwe. ,,Eerst kwam een stel damherten zo dichtbij dat ik ze gewoon kon ruiken. Ze negeerden me totaal omdat ze naar soortgenoten achter een hek toe wilden. Ik schrok zo dat ik totaal vergat te fotograferen. Even later duikelde mijn statief met camera en al dat vennetje in toen ik wat opnames van libelles wilde maken. Ik kon wel janken. Een dag om nooit te vergeten.”

Laurens-Jan fotografeert tegenwoordig met een semiprofessionele digitale Sony Alpha 700 camera. Zijn inspiratie doet hij op tijdens de fotofestivals van het Natuurfotografen Verbond Nederland. Het is een jaarlijkse traditie geworden om er met zijn broer en schoonvader een paar dagen op uit te gaan om te fotograferen. En vaak naar aanleiding daarvan verzorgt hij een klankbeeldpresentatie op hun vaste vakantieadres in Gortel op de Veluwe.

,,Mijn wens is om een mooie website te maken en later misschien ook nog eens een keer een fotoboek. Ook presentaties maken en geven doe ik graag. Natuurlijk zou het prachtig zijn als ik er ooit gedeeltelijk mijn beroep van zou kunnen maken. Maar vooralsnog hoef ik er echt geen geld mee te verdienen: ik vind het al heel leuk als de mensen ervan genieten.” Zie: ridders-natuurfoto.blogspot.com.