Stapvriendinnen Germa van den Boom zien haar na avondje Gorinchem niet meer terug: ‘Een van de ergste dingen in mijn leven’
20 februari 2023 om 20:27 AchtergrondNIEUWENDIJK Vrolijk stapt Germa van den Boom (19) zaterdagavond 28 juli 1984 in de auto bij schoolvriendin Carla Olsthoorn (18), Wilma den Tuinder (18) en Marjolijn Timmer (18). De stapavond in Gorinchem verandert in een nachtmerrie als Germa spoorloos verdwijnt. Nu, 38 jaar later, hebben de emoties over haar verdwijning nog altijd vat op de drie vriendinnen. Eén voor één vechten ze tegen hun tranen als ze in gedachten teruggaan naar de bewuste zomeravond.
Dit verhaal uit het dossier Germa van den Boom publiceerden we in januari 2023. We brengen het nu, precies veertig jaar na Germa’s vermissing, opnieuw onder de aandacht.
Door Hannie Visser-Kieboom
De beelden komen vanzelf boven bij de drie schoolvriendinnen uit Sleeuwijk als ze herinneringen ophalen aan Germa. Over het politiebusje bij het graven bij het voetbalveld aan de Roef in Sleeuwijk, over de vader van Germa die op zijn fiets stad en land afrijdt om zijn dochter te zoeken, over de media die na de verdwijning ineens bij hen op de stoep staan. En altijd blijven de vragen. Zoals bij Carla, die zich nog altijd afvraagt, waarom ze haar niet zelf thuis heeft gebracht. ,,We hadden haar opgehaald in Nieuwendijk. Op die vrijdag daarvoor was Germa bij ons thuis en met zijn vieren hadden we afgesproken dat we zaterdagavond uit zouden gaan in Gorinchem. Ze vertelde die middag ook over het opmerkelijke gesprek dat ze had met die man in het winkeltje in Woudrichem waar ze werkte. Waarschijnlijk was het een vertegenwoordiger geweest. Ik zie ons nog zitten in mijn kamer.”
De herinneringen aan het verhaal over dat bijzondere gesprek is ook bij de andere twee vriendinnen blijven hangen. ,,Het was natuurlijk bijzonder dat een vertegenwoordiger zo lang bij haar was.”
We waren samen in de Carrousel toen ze vertelde dat ze met haar buurjongen mee naar huis zou rijden. Prima natuurlijk. Later sla je je voor je kop
DE SOOS
De klasgenoten gingen wel vaker samen uit. ,,Op vrijdagavond gingen we naar de Soos in Almkerk. Germa werd altijd opgehaald door haar vader, hij stond om de hoek met zijn fiets op haar te wachten. Germa reed dan op haar witte fiets met hem mee naar huis. Op zaterdag moest ze om twaalf uur thuis zijn vanwege de zondag, dus ging ze niet zo vaak mee uit in Gorinchem. Wij zaten samen op de Oude Hoven (nu De Uilenhof, red.) in Gorinchem en de hele bovenbouw van de school ging daar op zaterdagavond uit. Omdat haar ouders met vakantie waren, ging Germa die zaterdagavond wel met ons mee, omdat ze dan langer weg kon blijven.”
Marjolijn herinnert zich nog hoe ze van de Maddox naar de Carroussel liepen die avond. ,,Na twaalven mocht je gratis naar binnen in de Carroussel.” Zij vraagt zich al die jaren vooral af waarom ze Germa niet gevraagd hebben bij één van de vriendinnen te blijven slapen. ,,Germa was zo vrolijk en blij die avond omdat ze tante was geworden. Ze zou haar nichtje de volgende dag gaan bezoeken. We waren samen in de Carrousel toen ze vertelde dat ze met haar buurjongen mee naar huis zou rijden. Prima natuurlijk. Later sla je je voor je kop.”
Carla, Wilma en Marjolijn. Foto: Jan Noorlandt.
KICKBOKSEN
De vriendinnen herinneren zich verder dat het een stapavond was zoals alle andere. Samen gingen ze dansen en liepen ze op en neer tussen de verschillende uitgaansgelegenheden in de Westwagenstraat in de Gorcumse binnenstad. ,,Je zag gewoon veel mensen van school op zo’n avond, je had meerdere groepjes en je kwam elkaar steeds tegen.” Over de vraag hoelang Germa die zomer al verkering had, worden de drie vriendinnen het niet eens. Wat ze wel zeker weten is dat Germa niet iemand was die teveel zou drinken of andere gekke dingen zou doen. Ook weten ze dat Germa niet bang was uitgevallen en zonder angst in het donker naar huis fietste. Toen de vriendinnen samen enkele lessen zelfverdediging volgden op een pas geopende sportschool in Sleeuwijk, ging Germa verder met kickboksen.
Het nieuws over haar verdwijning vernemen de drie op verschillende momenten. ,,Ik was na het weekend drie dagen met mijn tante gaan roeien. Pas toen ik thuis kwam, hoorde ik over Germa. Daarna heb ik zeker drie nachten bij mijn ouders in bed geslapen”, zo vertelt Carla, die zich ook de angst over haar verdwijning nog haarfijn herinnert. Wilma heeft scherpe herinneringen aan het moment dat ze voor het eerst met de politie in contact kwamen. ,,Dat was op maandag, meer dan een week na haar verdwijning. Het was natuurlijk vakantie en wij zaten op het strandje in Rijswijk toen ons werd gevraagd naar het politiebureau in Woudrichem te komen. Dat lijkt nu onvoorstelbaar. Vorig jaar las ik het boek over de verdwijning van Anne Faber en hoeveel mensen bij die zoektocht waren betrokken, maar die communicatiemiddelen had je toen allemaal nog niet.”
Herdenkingssteen Germa in kerk Nieuwendijk. Foto: Hannie Visser - Kieboom.
Hoewel de drie vriendinnen door de verdwijning van Germa voor altijd met elkaar verbonden zijn, werden ze direct na haar verdwijning niet heel close met elkaar. Ze hadden alledrie eindexamen gedaan en gingen elk hun eigen weg met werk en studie. Zelf had Germa haar zinnen gezet op een studie medicijnen. Wilma ging in Werkendam werken en sprak nog vaak met de vader van Germa. ,,Hij fietste stad en land af om Germa te vinden. Ik zag het verdriet in zijn ogen, maar ik kon hem niet meer vertellen over die laatste avond. Ik word sterk aan dat verdriet herinnerd als ik Germa’s broer zie. Hij lijkt op zijn vader.
Met name de eerste jaren na Germa’s verdwijning had ik angst ’s avonds alleen thuis te zijn
TROUWEN
Het moeilijke is, je leven gaat door. Ik ging trouwen, we kregen een kindje. Maar haar verdwijning had een enorme impact en ik ontwikkelde veel angst. Met name de eerste jaren na Germa’s verdwijning had ik angst ’s avonds alleen thuis te zijn. Ik was benauwd om alleen beneden koffie te drinken. Ook als mijn kinderen ergens naar toe gingen, wilde ik altijd dat ze hun vriendinnen thuis brachten en wachtten tot zij binnen waren.” Bij actuele vermissingszaken of onverwacht nieuws over vondsten, die mogelijk iets met Germa’s vermissing hebben te maken, vliegt het haar altijd aan. Dat geldt ook voor de recente aandacht voor de vermissing. Reden om alsnog een brief te schrijven om de familie te laten weten dat Germa’s vermissing haar nooit meer heeft losgelaten en als een rode draad door haar leven loopt.
Germa van den Boom.
Carla hoorde ook van mensen die liever niet in Nieuwendijk willen wonen, juist vanwege de onopgeloste vermissing van Germa. Marjolijn droomt soms nog over de verdwijning. ,,Als ik dan wakker ben, besef ik dat Germa’s vermissing één van de ergste dingen is die ik heb meegemaakt in mijn leven. Ik had van haar nog een gehaakt hesje gekregen, dat heb ik nog maar pas weggedaan. Eerder kon ik dat gewoon niet. Voor haar verdwijning ging ik gewoon op de brommer naar Gorinchem om uit te gaan, maar dat deed ik daarna niet meer. Dan belde ik mijn vader.”
Je blijft je afvragen wat er is gebeurd
Alledrie spreken ze het vermoeden uit dat de dader iemand uit de eigen omgeving moet zijn geweest, zoals ook naar voren kwam in de speciale televisieuitzending van misdaadjournalist Peter R. de Vries in 2007 over mogelijke scenario’s. ,,Je blijft je afvragen wat er is gebeurd.”
De vriendinnen vinden het fijn elkaar weer te zien en te weten dat ze hier niet alleen in staan. Ook al zijn er inmiddels veertig jaar verstreken. De drie zijn blij met de hernieuwde aandacht voor de vermissingszaak en hebben na zoveel jaar toch weer een sprankje hoop. ,,Dit mag gewoon niet, het is genoeg geweest. Iemand loopt met een geheim, iemand moet weten hoe ze is verdwenen. Hopelijk heeft iemand na 40 jaar eindelijk genoeg wroeging. Gun de familie dan ook rust.”
Meer weten over de vermissing van Germa van den Boom? Lees dan ons complete dossier met al het nieuws en de achtergronden.
Dit artikel kwam tot stand met een bijdrage uit het Fonds Bijzondere Journalistieke Producties.
