Column: Ligfietserij

In deze tijd van elektrische fietsen en fatbikes dreigen sommige vervoermiddelen ietwat in de vergetelheid te raken. Onlangs werd ik op een willekeurige zondagmiddag geconfronteerd met één van deze vergeten middelen.

Nietsvermoedend liep uw schrijver over straat toen er, op het fietspad naast me, een oranje vlaggetje passeerde. Het leek mij iets uit een ver verleden in een tijd waarin kinderen zoiets op de achterkant van hun fiets hadden. Hier ging het om iemand die waarschijnlijk vergeten was de vlag te verwijderen, want ik schatte de man in kwestie op een jaar of vijftig. Het vaandel behoorde toe aan een ouderwetse, onvervalste ligfiets.

Wat me opviel bij deze ligfietser - niet te verwarren met luchtfietser - en eigenlijk alle anderen die ik ooit zag, was dat hij trots uitstraalde. Zo van: “Kijk mij eens met mijn fiets!”; “Ja-ha, daar was je zelf niet opgekomen hè?”; “Zo kan het dus ook!”; “Het bespaart ontzettend veel benzine”; “En heeeeel gezond!”; “Echt heel leuk om mee te fietsen”; “Het is iedere keer weer een uitje”; “Ha! Dit heb ik maar even mooi geregeld”; “En hij zit ook hartstikke lekker!”; “Nooit nergens geen last van”; “De veiligheid is ook groter”; “Luchtweerstand. Heeft u daar weleens over nagedacht? Nee hè“; “Ik heb een ligfiets, nou jij weer!”;”Ergonomie zal nooit meer hetzelfde zijn”; “Ik had eerst een bureau dat omhoog gezet kan worden, zodat ik een deel van mijn werkdag kan staan, maar dat hoeft nu niet meer”; “Mindfulness is heel goed om tot rust te komen, maar dit is beter!”; “Ja ik zie die veroordelende zure blik van je wel, maar dat interesseert mij en mijn ligfiets helemaal niks!”

Al deze indrukken gingen door mijn hoofd in de paar seconden dat hij langs zweefde. Een overweldigend gevoel van jaloezie maakte zich van me meester en de mogelijkheden waren eindeloos. Ik zag een toekomst waarin zelfhulpprogramma’s en communicatietrainingen overbodig zouden zijn. Gewoon met je collega’s gaan fietsen en alle neuzen zouden in één keer dezelfde kant op staan. Minder sparren, meer liggen. We zouden allemaal onderdeel worden van een betere wereld, dus:

Bent u deze ligfietser? Uw schrijver is te laf om het in uw gezicht te zeggen, maar ik bewonder uw zelfvertrouwen en zou daar zelf maar al te graag een fractie van bezitten!

Gijsbert Ambachtsheer