Column: Wintersport

Het seizoen van de wintersport is aangebroken. Men trekt eropuit richting Oostenrijk, Frankrijk en Zwitserland, en de ski’s, snowboards en andere verplichte zaken gaan mee. Hierbij geldt dat de skischoenen toch wel het meest bijzondere onderdeel zijn en ik ben ervan overtuigd dat als er een hel blijkt te zijn, je daar de hele dag met die dingen aan moet lopen.

Uw schrijver is één keer op wintersport geweest en dat was niet bepaald een succes. Vanwege een ietwat alternatieve voetstand die afwijkt naar de buitenkanten, is het voor mij vrijwel onmogelijk om te remmen op ski’s; een niet geheel onbelangrijk onderdeel van de edele sport. Gevolg was dat ik toch wat angstig werd op de lange latten, waardoor mijn wintersportcarrière stagneerde.

Terwijl mijn, eveneens debuterende, vrienden richting zwarte piste gingen, stond ik als een clown in een bijzonder koud circus nog te tobben tussen kinderen van zes, die tien keer beter waren dan ik. Mijn toch al wankele ego had het niet makkelijk in die week en ik ben ook niet geschikt voor de cultuur: vroeg op, dan de hele dag bezig moeten zijn en je daarna volledig ongelukkig zuipen in de plaatselijke après-ski bar. Daar moet ik dan bij aantekenen dat de terugtocht wél soepel verliep, want alcohol heelt alle angsten.

Wat mij het meest is bijgebleven is één moment. Aan het eind van de week was ik toch zo ver dat ik een bescheiden afdaling wel aan kon, zeker als deze aan het einde weer omhoog ging. Vol goede moed ging ik naar beneden, tot ik een klein foutje maakte. Op dat moment was er een fractie van een seconde waarin ik besefte dat ik op mijn bek zou gaan. Een klein momentje in de eeuwigheid, balancerend tussen hoop en vrees. Er moet ook nog ergens een foto zijn waar op de voorgrond één ski ligt, terwijl ik ergens honderd meter verder nog net in beeld ben, de resten van mijn trots bij elkaar vegend.

Al met al was het een moeizame tijd en iedere keer als ik hoor dat mensen met Kerst met de hele familie ergens in een écht winter wonderland zitten denk ik, zonder weemoed, maar mét weerzin terug aan mijn avonturen op de lange latten.

Dus voor alle wintersporters: gedenk de mindere goden, zoals uw schrijver, op het moment dat u de ene na de andere zwarte piste onverschrokken trotseert en geniet van uw feestdagen!

Uiteraard geldt dat ook voor alle achterblijvers. Fijne kerst, doe voorzichtig met vuurwerk en troost u met de gedachte dat u geen skischoenen hoeft te dragen!

Gijsbert Ambachtsheer