Column: Gemist

Doordat ik dagelijks met de trein reis ken ik het gevoel van binnen en van buiten. Je trein missen. Ik ben iemand die effectief met zijn tijd wenst om te gaan, dus het liefst niet wacht op het perron. Tsja, dan kan een stoplicht of even moeten wachten voor een drietal auto’s die met hoge snelheid voorbij razen, funest zijn. Het is nog vervelender wanneer je moet wachten buiten jouw schuld om. Doordat je aansluiting veel te ruim of juist te krap is. In het kader daarvan hoop ik dat er in de aanloop naar het maken van een nieuwe dienstregeling, die vijftien december ingaat, ergens een heisessie, bilaatje of vrimibo met de verschillende planners is geweest teneinde die aansluitingen te verbeteren.

Ik kan nu heel filantropisch gaan lopen doen en beweren dat ik genereus het columngras heb laten staan voor de collega-columnist zodat hij op de Facebookgroep Oud-Hardinxveld boze boomerlikes kon gaan vissen aangaande het nieuwe logo. Helaas, ik heb het volledig gemist. Hoe kan het, als docent beeldende kunst en vormgeving zou je zeggen? Ik hou het er maar op dat mijn oog vooral valt op móóie dingen. Ik gebruik voor mijn theaterlessen weleens storycubes. Dit zijn dobbelstenen met in plaats van de bekende ogen, willekeurige plaatjes erop. Je gooit ermee en met de vier plaatjes die gegooid worden moet je een verhaal maken. Het – door de collega-columnist getraceerde- reclamebedrijf (excuses: branding agency), verantwoordelijk voor het nieuwe logo (excuses: de nieuwe visuele identiteit), beweert te hebben gezocht tussen “grenspalen, merletten en gravenkronen en belandden zelfs in het Franse Châttelon-sur-Marne”. Selling air is also a part of the brandingjob zullen we maar zeggen. Het zou me niets verbazen wanneer het nieuwe logo, ondanks het zoekwerk en imaginaire tripjes naar Frankrijk, uiteindelijk de uitkomst is van een simpele storycube-sessie.

Twee weken geleden was het eeuwigheidszondag. In het kerkelijk jaar is dit de zondag vóór advent waarbij de mensen worden herdacht die het afgelopen jaar. Ze worden gemist. Familie en vrienden moeten weer verder met een lege plek naast zich. Inmiddels zitten we in de adventstijd. Een tijd van hoop, kaarsen en warmte. Niet voor iedereen. Voor sommigen is deze tijd van gezelligheid en samenzijn een tijd die ze het liefst zouden doorbrengen in winterslaap. Laten we ook aan hen denken. Dat we niemand missen deze december.