Postbode Juultje - De laatste ronde

Vanochtend op weg naar het depot om mijn post op te halen, mooi weer wel een beetje koud, handschoenen zijn geen overbodige luxe! Maar het is droog en het vriest niet, en dat is wel heel fijn werken in de zon. De eerste vijf rondjes gaan wel aardig, hopelijk gaat de rest ook zo. Ik zie ze bij een boerderij lopen en ze roept me met de vraag of het met de kippen nog gelukt is. ,,Ja hoor, we zijn ze kwijt je buurman weet er wel raad mee, ze gaan de kippensoep in!”

Het is wel goed genoeg geweest na veertig jaar kippen houden gaan de laatste twee verhuizen naar de kippenhemel! Wat zal dat een rust geven aankomende zomer in onze tuin, en sommige van mijn directe buren zullen daar blij om zijn, want al die jaren kwam er nog wel eens iemand vragen of we wat konden doen aan die haan die om vier uur de dag al welkom heette en de longen uit zijn lijf kraaide. Wat zouden we er aan moeten doen dan, een postelastiek om zijn snavel binden misschien? Een keer is het antwoord aan de betreffende buur niet goed bevallen, en lag de volgende ochtend de haan dood in het hok, toeval? We zullen het nooit weten, we wisten wel dat we binnen een week of wat een nieuwe haan hadden die nog jaren een fijn leven heeft gehad. Ondertussen hebben we ook alweer andere buren die weer over de vele vogels in onze tuin wat denken te zeggen hebben, want die laten wel eens wat vallen als ze in onze boom komen slapen. Het leven is moeilijk als je je druk maakt om vogelpoep.

Ondertussen loop ik nog lekker in het zonnetje en heb er zin in, tot ik haar zie. ,,Hé, je bent weer terug van de wilde vaart! Nog een beetje afgedraaid van de reis zeker.” 

Ze glimlacht en antwoordt: ,,Het valt nu nog mee na een vliegreis van dertig uur van de andere kant van de wereldbol, morgen komt de klap wel. De temperatuur hier valt ook een beetje tegen, daar was het zevenendertig graden.” Ze staat gewoon te trillen in haar jas.

,,Snel doorlopen dan”, zeg ik tegen haar, en loop ook weer verder om later weer naar het volgende adres te fietsen en mijn fiets op dezelfde plek te zetten als altijd. Daar staat de voordeur open en alle ramen, en de chemische walm komt me tegemoet vanuit het huis. Achterin de tuin wordt er ook iets gezaagd met veel herrie en een andere onaangename geur. Snel mijn post uit alle zakken verzamelen en wegwezen. Om er met het volgende rondje achter te komen dat er iets niet goed ging in Rotterdam met sorteren en ik zo meteen terug moet om hetzelfde rondje bij het huis met open deur nog een keer te lopen. Wat natuurlijk weer een vraag oplevert, jij was net toch al hier? Dan maar weer uitleggen waarom, want deze postbode loopt toch echt geen twee rondjes hetzelfde. Dan zou mijn werk wel lang duren.

Mijn gedachten gaan na een paar uur al naar bijna klaar zijn, nog drie straten , maar dan gaat de zon weg en het voelt het opeens vijf graden kouder omdat er ook een koude wind bij komt. Verder zie ik een paar donkergrijze wolken op me af komen en daar vallen de eerste koude druppels al! Wat binnen de kortste keren een natte broek oplevert. 

Met het allerlaatste straatje een gratis hagelbui erbij, dus uiteindelijk steenkoud thuis aan te komen. Maar vooruit het zit er weer voor een week op, deze postbode heeft vakantie! 

Postbode Juultje