Column: Sport op het schoolplein

De dagen worden warmer en dat biedt volop gelegenheid om weer te gaan bewegen in de buitenlucht. Fietsen, wandelen, hardlopen, maar zeker ook voetballen op de velden en pleinen. Onlangs liep uw schrijver door de wijk van zijn oude basisschool (Wonderwijzer, voorheen Zevenster #jaren90 #neverforget) en dat resulteerde in een kleine mijmering over vervlogen tijden.

Een tijd waarin iedere vrije minuut werd gebruikt om te voetballen. In de pauze was dat met een tennisbal, waarbij duikelrekken fungeerden als doelen. De muren, klimrekken en klasgenoten waren extra hindernissen en hulpmiddelen. De hele setting voelde een beetje als voetballen met een sinaasappel in de favela van São Paolo; minus het talent.

Na schooltijd werd de tennisbal ingeruild voor een normale bal en was er natuurlijk nog veel meer tijd om te werken aan een succesvolle carrière en om opgepikt te worden door de scouts van de C33 van de plaatselijke voetbalvereniging.

Verzonken in deze herinneringen en alle dingen die anders hadden kunnen lopen, viel me op dat er een enorme schaduw rond het plein te zien was. De zon was opeens verdwenen en in eerste instantie durfde ik niet omhoog te kijken om te zien wat daar de reden van was. Toen ik toch de moed gevonden had, bleek er een soort Berlijnse Muur opgetrokken te zijn, waardoor het vrijwel onmogelijk was om deze geïmproviseerde arena te betreden. Navraag leerde dat het uit bescherming was gedaan. Er waren in de loop der jaren iets te veel ruiten en ledematen gesneuveld. Dubieuze ontmoetingen ná schooltijd zullen ook een rol hebben gespeeld. Dit lijkt mij overdreven, maar misschien zit ik er naast en blijkt zo’n plein echt een ideale opstap te zijn naar een loopbaan in de onderwereld. Toch vind ik het jammer dat deze omheining dan het resultaat is.

In de tijd dat ik daar rond hobbelde als het gemankeerde neefje van Cristiano Ronaldo is er volgens mij welgeteld één ruit gedwongen vervangen. Dat lijkt mij een vrij beperkte schade voor de talloze voordelen die het mij en mijn vrienden gebracht heeft. Beweging in de buitenlucht, talentontwikkeling én een sociale activiteit zonder telefoon. Nu is dat laatste niet heel bijzonder, omdat je in die tijd niet eens over een hek zou kunnen klimmen vanwege het gewicht van je mobiel, maar toch.

Hierbij dus een oproep aan alle scholen: probeer het weer eens. Mochten er problemen zijn dan hoor ik het (niet) graag, maar ik denk dat het positieve gevolgen heeft voor kinderen, de volksgezondheid én de glashandel.

Gijsbert Ambachtsheer