Postbode Juultje: Genieten

Ondertussen zijn we alweer begin april en is het genieten van het mooie droge weer van de laatste dagen met veel zon en aardig wat wind. Deze postbode loopt dan lekker te genieten als het zulk weer is want de natuur begint langs alle kanten wakker te worden met gezoem in de struiken en getjilp in de lucht, heerlijk met dat frisse groen! Zoals altijd kan ik daar erg van genieten van die nieuwe blaadjes, en stiekem is de postbode alweer aan het aftellen naar begin mei want dan heb ik weer een weekje vakantie!

Die van maart was ergens in België tegen de Franse grens en midden in een een natuurgebied waar geen auto’s op het terrein bij het huisje mochten komen, dus alle spullen die we meegenomen hadden moesten gedragen worden naar het huisje of met een elektrische bus die je naar je huisje reed. Het was er oorverdovend stil, want de meeste houten huisjes waren leeg, maar het was wel achthonderd meter lopen van de auto naar het huisje dat werd dus een hele actieve vakantie voor ondergetekende. En dan hoor ik de lezers al denken, jij loopt toch heel de dag? Nee dus, lang niet meer zoveel als vroeger toen ik nog wel eens twee grote wijken op een dag deed en een stappen aantal had van boven de twintig duizend. Er is dan ook weinig lol meer aan met twee wijken, tijd om ergens even goede dag te zeggen is er niet.

 Gelukkig dat ik nu alleen nog maar een en dezelfde wijk heb en niet het halve dorp, want ik leef niet om te werken. Er is wel eens een tijd geweest dat ik er zelf van droomde, een eindeloze straat met alleen maar deuren en brievenbussen tot aan de horizon, dan word het toch echt tijd om wat te minderen met werken en is wat meer vrije tijd te hebben. En dan ga ik graag met mijn camera op stap zoals in de vakantie om te kijken of de vogels nog op de foto willen, dat was echt genieten op dat vakantiepark met mijn vriendin en haar dochter. Lekker rustig een rondje lopen in het stille park terwijl hun samen in het zwembad hun baantjes trokken, want van zwemmen daar word ik niet blij van!

Ik loop dan liever op een bospad met hoge beukenbomen langs een grote plas in de stilte en natuurlijk genieten van het gefluit in de bomen! En als je wat ziet, het op de foto kan krijgen en ook nog weet wat daar net vloog! De natuur blijft verbazen hoe meer je ervan weet. Maar de mens soms ook zoals een dag of wat geleden een verbaasde wat oudere vrouw die bij ons de tuin in kwam lopen om te vragen waar de Jupiterstraat was, laat dat nou best een eind weg zijn om terug te lopen, bijna het halve dorp door. “Ik weet ook niet meer waar ik woon, ja lang geleden hier in die straat ernaast. Maar daar woon ik niet meer.” Gelukkig had ze een klein portemonneetje bij waar haar adres opstond. Mijn man heeft haar maar even thuis gebracht, “Wat kan je toch gek worden als je ouder wordt he” was haar verbazing. In ieder geval ze was weer zonder kleerscheuren veilig thuis!

Postbode Juultje