Postbode Juultje: Boekjes

Mei is ondertussen met dit schrijven alweer bijna voorbij, een mooie droge maand met heerlijk weer waarvan een weekje vakantie met mijn zus ook op de planning stond met haar camper. Dat was puur genieten van haar en van de natuur in Zuid Limburg, waar we heerlijk genoten hebben van het vele wandelen. Dat wandelen met haar samen is genieten, en we hebben altijd wel iets om over te praten, en wat me altijd ook opvalt zijn natuurlijk de brievenbussen, de straatjes omhoog en weer naar beneden. Dat is echt wel afzien hier voor de postbodes. Maar op gegeven moment ben je ook daar gewoon aan gewend natuurlijk. 

Wat me ook opvalt dat het veel schoner is vrij weinig rommel op de weg en op de stoepen. Het lijkt wel veel dat veel mensen daar er ook om geven, om hun tuintje en dat het er zo goed bij staat. Ze weten natuurlijk dat ze met hun heuvels op een zeer bijzonder plekje wonen in Nederland en daar dan ook meer moeite voor willen doen. Je ziet vrij weinig grafzerk voortuinen (grind en tegels) en dat is genieten met veel bloemen en rots partijtjes. Voor mezelf was het ook met een wandeling een kwestie van verstand op nul en gaan en vooral niet te veel over nadenken. Wat best moeilijk was want we hadden een wandeling gepland op de Sint-Pietersberg. 

Mijn camera gaat dan ook mee want wie weet wat je daar ziet aan vogels die je hier zeker niet tegen komt, en die tas weegt best door met zijn vijf kilo aan spullen. Een wandeling van tien kilometer moest wel kunnen dachten wij dus samen op stap en gaan. Je praat veel met elkaar en dan wil het lopen wel, ondertussen het rood gekleurde paaltje volgen en hopen dat het niet fout gaat. Wat het dus op gegeven moment wel deed natuurlijk! Zijn we er nou nog niet? Uiteindelijk toch de camper weer in zicht gekregen gelukkig en wat was zitten en drinken dan een feest! Met uiteindelijk uitkomst op haar horloge bleek het zestien kilometer te zijn in plaats van tien! 

En wat doe je de volgende dag, natuurlijk weer een rondje wandelen! We hadden ook nog schitterend weer, maar uiteindelijk komt er dan toch een einde aan en moet je weer terug naar huis en weer aan het werk. En dan staan daar op het depot op de eerste dag tien zakken post op je te wachten en het regent en ben je daar meer dan een halve dag zoet mee. O ja daar had ik even geen erg in gehad denk je dan, dat die op de planning stonden terwijl je in de zakken kijkt, daar zijn weer die natuurboekjes van de postcodeloterij, daar zaten we eigenlijk niet op te wachten op dat moment. Maar het is wat het is en gewoon beginnen en doorgaan en dan is dat moment er weer, ja ze zijn leeg! Wat een feest dat alles weer weg is!

Postbode Juultje