Stil

Soms kun je op een ongedacht moment een mooie ontmoeting hebben en dan realiseren dat dát was wat je nodig had. Afgelopen weekend overkwam me dat. Na een pittige anderhalve week waarin we hier de griep hebben gehad. Op één na - dat was manlief die zat in het buitenland op veilige afstand van het griepvirus. Op de bank met alle medicinale hulpmiddelen onder handbereik lag mijn lijf ziek te zijn. Mijn hoofd wollig en suf. Om de tijd door te komen als ik wakker was, keek ik natuurprogramma’s, series over dieren en leven op de boerderij gekeken. Af en toe mezelf van de bank gesleept om het hoogstnoodzakelijk te doen. Gelukkig waren de oudsten eerder én later ziek zodat ze konden bijspringen in the household.

Ondertussen had ik verzonnen dat als ik op de bank lag, ik wel kon lezen. En dus nam ik de leerstof door voor twee tentamens die ik eind van de week had. Met dag 6 moest de griep wel klaar zijn. Ergens echode nog een stemmetje: hallo, je hebt griep maar dat fade out tussen het hoesten, de paracetamols en alle andere dingen. Manlief bleef nog een paar dagen langer weg, maar ondertussen hadden we hier een influenza-routine opgebouwd die rock solid was. Topteam!

Na de tentamendag, volgde een werkdag. Op zaterdagochtend stond er nog een afspraak met een onbekende gepland. Ik had niets voorbereid, maar het moest maar zo. Enigszins afgedraaid na zo’n week bespeurde ik mijzelf tijdens de autorit enige minder positieve gedachten: niet fit, niets voorbereid, niet in the mood. Bij aankomst kon ik het huisnummer niet vinden. Ook dat nog! Na een belletje, vond ik het. Niet alleen het adres, maar ook een onverwacht mooie ontmoeting met een onbekende. Het overleg werd een oasemoment. Het begon met waarvoor we hadden afgesproken, maar het gesprek nam zijn eigen vrije wending. Wij volgden dat en er kwam een mooie gedachtewisseling opgang. We bouwden elkaar op met goede woorden, begrip, humor, ruimte om te spreken en te luisteren. Tijdens de terugrit was het ‘stil in mij’. Het nummer van Dik Hout dat gaat over het verlangen naar troost. Dat was wat ik onbewust nodig had na zo’n week: troost.

Jolanda Jansen