Postbode Juultje over oude en jonge mensen in haar wijk in Hardinxveld

Hij zwaait altijd, met een hand die op de hand van mijn vader leek, want die had ook een vinger die niet meer recht kon. Hij zit op zijn bankje voor het raam en kijkt naar buiten, of zit bij het water met een speciale leeslamp, waarschijnlijk lezend in de Bijbel. Kookt op zijn vergevorderde leeftijd zijn eigen potje, en zit aan een netjes gedekte tafel met een glaasje water erbij. Als je tien jaar dezelfde wijk loopt, ken je als postbode de ouderen in je wijk wel. Hij hoort bij de hoog bejaarden, zeer vriendelijk, vaker even een praatje mee gemaakt. Laatste tijd wat minder, hij zit veel binnen. Ik zet bij zijn raam voorzichtig mijn fiets neer en pak mijn post. De vitrage zit dicht, maar de deur gaat direct open en de zoon komt naar buiten. ,,Jij bent altijd bewogen geweest met mijn vader, ik wil je daarom vertellen dat hij vannacht is overleden.”

Ik schrik, die had ik niet zien aan komen. Hij vertelt het verhaal van zijn vader van zijn laatste week. Ik luister. En neem in mijn binnenste afscheid van meneer. Want zijn voornaam weet ik niet ook al was hij erg vertrouwd. Als het verhaal vertelt is, zeg ik: ,,Ik ga hem missen.” En pak de oversized bundel post, met een dik pak rouwkaarten, waarschijnlijk voor de buren van vier huizen verderop.

Verderop in mijn wijk kom ik nog een klein mannetje tegen die mij soms zit op te wachten achter het raam, hij roept achter elkaar postbode, postbode. Ik zwaai elke keer naar hem en hij blijft het maar roepen, terwijl ik al ver weg ben hoor ik hem nog steeds. Om drie straten verder mijn kleine vriend met zijn crossfiets tegen te komen, hij wil altijd meehelpen met de post in de brievenbus te doen. Vandaag nog even niet, hij heeft een prangende vraag waar hij duidelijk eerst over na moet denken.

En daar komt het: ,,Postbode, eigenlijk hoort u een rok aan te trekken, want dat is veel netter.” Ik begin te lachen, niet te opvallend natuurlijk en vraag hem hoe dat dan zit in sommige warme landen daar hebben sommige mannen jurken aan? Hij denkt er even over na en zegt ,,dat is hun speciale kleding, die bij hun past. En vraagt direct er achter aan of hij een brief in de brievenbus mag doen. Dat mag en hij is weer helemaal blij, een kinderhand is snel gevuld.

Postbode Juultje