Columnist Walter wist niet dat volkstuinen nog bestonden in Hardinxveld

Ik wist niet meer dat ze bestonden in Hardinxveld: de oer-Hollandse volkstuinen. Blijkbaar wel, getuige het ingezonden stukje over de heuse moestuinexcursie die de leerlingen van de Driemaster maakten. Er schijnt een stukje aan de Parallelweg te zijn waar de gemeentelijke schoffel nog niet doorheen is gegaan en waar de natuur nog ongedwongen zijn vruchten afgeeft. Mijn opa’s hadden ooit allebei een moestuin waar we zo nu en dan aan het werk werden gezet en echt, je leert je voedsel nóg meer te waarderen als je het zelf uit de grond hebt getrokken of van de plant hebt geplukt.
Het resultaat was soms dat je twee weken lang sperziebonen at, maar gelukkig wisten de oma’s daar wel raad mee. Met hun eigen, natuurlijke conserveringstechnieken, zorgden ze ervoor dat er in de winter naast de boerenkool en winterpeen ook een voorraadje ‘zomer’groenten voor handen was.
Ik heb me weleens laten vertellen dat zo’n volkstuincomplex de wereld in het klein is, met z’n eigen regels, mini-huisjes, jaloezie en samenhorigheid. Ik kan me nog herinneren dat ik met de trein naar de kunstacademie op de Blaak in Rotterdam heen en weer ging. Op één of andere manier lagen volkstuinen vaak langs het spoor. Vanuit de trein kon je de tuinen langzaam zien veranderen van donkere, brakke aarde naar fleurige spektakels in de zomer.
Tegenwoordig willen we overal graag bouwen en weten kinderen vaak niet meer hoe de groenten die ze eten erbij staan op het land. Daarom zijn dergelijke excursies ook zo belangrijk. Eigenlijk zou er bij elk nieuwbouwproject wat de gemeente optuigt een ruimte gereserveerd moeten worden voor een buurttuin. Een lege plek in het midden van de wijk waar men naar hartenlust én in overleg met elkaar een groene supermarkt kan creëren. Dan hebben deze excursies nóg meer zin en kun je in de toekomst in elke wijk van Hardinxveld zo je avondmaaltje bij elkaar plukken of uit de grond trekken.

Walter Leendertse