Zetelroof. Een dolksteek in de rug van democratie

In deze column wil ik iets zeggen over een duister aspect van onze plaatselijke politiek, zetelroof. Een fenomeen dat een donkere wolk werpt over het hart van de democratie.

Zetelroof ondermijnt het vertrouwen in de (plaatselijke) politiek. Stel je voor dat je op een kandidaat stemt vanwege zijn of haar partijstandpunten, visie en beloften. Vervolgens kiest diezelfde kandidaat ervoor om over te stappen naar een andere partij, waardoor jouw stem praktisch in de prullenbak belandt.

Het is niet enkel een persoonlijke keuze, het is een keuze die de democratie zelf raakt. Het vervormt het idee van representatieve vertegenwoordiging en brengt de legitimiteit van het democratisch proces in diskrediet. Als politici het mandaat van hun kiezers kunnen negeren nadat ze op hun zetel zitten, waar eindigt dit dan?

Wat drijft deze politieke acrobaten? Is het echt een plotselinge ‘openbaring’ van gewijzigde overtuigingen?

Natuurlijk moet politiek zich aanpassen, groeien en veranderen. Maar laten we eerlijk zijn, de manier waarop deze zogenaamde overgangen plaatsvinden, is allesbehalve transparant. Dit draagt niet bij aan een gezond politiek klimaat; het zaait slechts wantrouwen.

Hoe kunnen we dit probleem aanpakken? Laten we beginnen met duidelijke regels die politiek opportunisme ontmoedigen. Een bindende verklaring aan de kiezers, een soort contract, kan een begin zijn. De stem van kiezers moeten beschermd worden tegen ontrouw.

Laten we streven naar een politieke cultuur waarin principes niet buigen onder de druk van persoonlijke ambitie. Waarin verkozenen de belangen van hun kiezers daadwerkelijk vertegenwoordigen en waarin de democratie standhoudt, onwrikbaar en betrouwbaar.

Wim de Ruiter, Fractievoorzitter CDA