Column: Stemmen

Vandaag is het dan zover: we mogen weer stemmen. Ik zal u eerlijk zeggen dat ik op het moment van schrijven nog steeds niet weet wat ik zal gaan stemmen. De partij waar ik normaal op zou stemmen staat er niet zo lekker voor in de peilingen dus daar ga je dan toch aan twijfelen. Je wilt vannacht niet als verliezer uit de bus komen. Echter een nieuwe partij met dezelfde idealen, normen en waarden is vaak lastig te vinden.

Ondertussen zijn er nieuwe leiders opgestaan die elkaar weer verbaal te lijf gaan met grote woorden. De een heeft nog betere oplossingen dan de ander en in hun grootheidswaanzin worden er vaak dingen geroepen die men helemaal niet waar kan maken of die op voorhand al niet eens gerealiseerd zouden kunnen worden. Je weet dat er, wanneer er een coalitie moet worden gevormd, er door elke partij weer water bij de wijn gedaan worden en dat eigenlijk het hele volk onder de streep weer teleurgesteld door gaat met het dagelijkse leven. Dat is een beetje het nadeel van ons poldermodel. Kijk, een dictatuur moeten we al helemaal niet willen, maar het zou zo fijn zijn als er één iemand gewoon een erg duidelijk plan heeft. Die voor ons uitstippelt hoe en wanneer we uit de misère komen. Die een overzichtelijke kosten-batenanalyse voor ons maakt die op één Post-it past.

Ik vraag me weleens af hoe het dagelijks leven eruit zou zien wanneer we ons op kantoor, in de supermarkt, op school en tijdens verjaardagsfeestjes zouden gedragen als politici. Ik denk dat het leven een stuk stressvoller, saaier en afstandelijker zou zijn. Het zou een soort expeditie Robinson 2.0 worden met bondjes, gekonkel, gedraai en eigen-hachjes-redden. Nee, de politiek zou eens een voorbeeld aan het volk moeten nemen, we doen het over het algemeen best prima met elkaar.
Ik sprak laatst met iemand over de verkiezingen van vandaag en hij vertelde dat hij uit een soort van protest zijn stembiljet had verscheurd. Ik begreep dat wel, maar dacht later ook: maar zo weet je zeker dat er niets verandert. Is overigens wel een duidelijk vooruitzicht, je weet wat je te wachten staat.

Ik hoop vandaag dan toch ergens in een stemhokje een bolletje rood te kleuren. Ik weet nog niet waarop, maar ik denk dat ik, gezien de dwingende ogen in de rij die achter me staat, maar snel kies voor wat ik altijd kies. Dat is wel zo vertrouwd. Dan weet je in ieder geval wat je voor je kiezen krijgt de komende periode.