Alledaags leven in een jaren vijftig interieur

GIESSENBURG - De in Giessenburg wonende Wim van Wijngaarden (59) verzamelt al vele jaren spullen uit de jaren vijftig. Een groot deel van zijn verzameling is nu ondergebracht in het museum Het Reghthuys. Het Kompas bezocht hem thuis, in zijn natuurlijk habitat.

Door Amy van den Berg

De tekst “Van Houte’s chocolade” prijkt op een omvangrijk bord naast de voordeur van het huis van Wim van Wijngaarden. Het is een oud reclamebord van een vermaarde chocoladeproducent. Een lachje valt niet te onderdrukken. En wanneer Wim van Wijngaarden met zijn artistieke uitstraling naast het bord verschijnt, lijkt het plaatje compleet. Een stap verder in het huis van Wim, maakt acuut een wereld van verschil. ‘Welkom in de jaren ‘50’ behoeft niet eens gezegd te worden. Geen schreeuwende flatscreen-televisie, foeilelijke stereotoren, grote computer, massieve vaatwasser of koelkast te vinden. Het huis is stijlvol en modern ingericht, alleen dan met louter spullen uit de jaren ’50. Nou ja, bijna alles. Wim: ,,Wij proberen het authentiek te houden, maar je moet wel eens concessies doen.”

Wim van Wijngaarden is ,,gewoon gefascineerd door de jaren ’50. Het is toch ook prachtig?” Vol bewondering bukt en wijst hij naar de tafelpoot. ,,Het is een futuristische stijl, alles werd strakker en fragieler. In tegenstelling tot wat er in de jaren ’40 werd gemaakt; dat logge houtsnijwerk.” Hij heeft zijn leven lang als decorateur gewerkt, maar moest wegens gezondheidsproblemen zijn droombaan opgeven. Betreurenswaardig, maar alle spullen die hij in de loop der jaren heeft kunnen verzamelen, zijn nog steeds in zijn bezit. Wim: ,,Veel materiaal gebruikte ik ook in de etalage. Dus het was een voordelige manier van verzamelen. En gelukkig had ik ook een opslagruimte.” Hij was dan ook blij als een kind toen hij hoorde dat de eigenaren van museum Het Reghthuys zijn spullen wel wilde tentoonstellen. En niet alleen daarom, hij kon ook zijn droombaan weer eventjes oppakken: ,,Ik heb vanaf het begin al aangegeven dat ik het helemaal zelf wil doen. Ik wil zelf die sfeer neerzetten. Normaal gesproken doen andere mensen dat, maar ik heb die kans gekregen om het met mijn eigen spullen te doen. Het gaat mij niet om de verzameling, maar om het tijdsbeeld wat je neerzet. En volgens mij is dat gelukt.”

De televisie van Wim komt uit 1958 en is aan de binnenkant zo verbouwd, dat het scherm nu in ieder geval kleuren kan laten zien. Muziek wordt afgespeeld door middel van een platenspeler, waaraan - uit hetzelfde jaar daterende - boxen zijn bevestigd. Ook een sanseveriaplant staat er met als doel de sfeer van de jaren ’50 te creëren. Wim: ,,Wij proberen door die kleine dingen sfeer te maken. Vroeger moesten mensen ook leren spelen met ruimte.” Door de wederopbouw was er een gebrek aan woningen, en veel gezinnen trokken bij elkaar in. Daarnaast bestonden gezinnen ook uit vader, moeder en veel kinderen.

De jaren ’50 staan bekend als kleurloos, degelijk en saai. Wim aarzelt wanneer hij dat hoort: ,,Nou ja, saai, je wist gewoon niet beter.” Een bijzonder voordeel was wel, dat gezinnen vaak meer tijd voor elkaar hadden. ,,Je deed meer samen. Alles gebeurde in de woonkamer, dat was ook de plek waar het enige kacheltje in huis, stond in de winter. Pa las de krant ‘s avonds, Moe deed het verstelwerk. Ook werden er vaak gezelschapsspellen gedaan met het hele gezin. Maar het was een heel ander levensritme. Nu zouden we dat niet meer kunnen. Het is allemaal veel gehaaster nu.” De zin ‘Toen kinderen nog kinderen waren’ klinkt Wim wel bekend in de oren, maar zonder aarzelen zegt hij: ,,Dat zijn ze nu ook nog hoor. Kinderen spelen ook nu nog op hun eigen manier. Alleen het verschil is dat alles nu kant en klaar is gemaakt, en ze hebben er weinig fantasie bij nodig. Waar vroeger met een schep ‘autootje’ werd gespeeld, gebeurt dat nu met een echte speelgoedauto.” Verlangen naar de jaren ’50 doet Wim niet: ,,Ik heb er goede herinneringen aan, maar het leven is nu ook goed.”