Een ander leven gaat beginnen

Hardinxveld-duo neemt afscheid

Leon Kazen en John den Dikken gehuldigd voor 250 'caps'

H'VELD-G'DAM - Twee clubiconen hebben na de laatste wedstrijd van het voetbalseizoen een passend slotakkoord gezet achter een even mooie als lange carriere bij Hardinxveld 1. John den Dikken (30) en Leon Kazen (31) vinden het na dertien seizoenen (!) in het eerste welletjes en gaan het in het vervolg ietsje rustiger aan doen. Op passende wijze werden beiden na afloop van de verloren wedstrijd tegen GJS in de bloemetjes gezet. En passant en tevens tot hun eigen grote verrassing werden ze gehuldigd voor maar liefst 250 wedstrijden in het karakteristieke wit-rood van Hardinxveld 1. Ze treden daarmee in de voetsporen van (ex)-teamgenoten als Marco v.d. Linden en Jeroen Bakker.

Door Wim van Mourik

Hoewel rechtervleugelverdediger John den Dikken ('ik ben maar een simpel backie, meer kan ik niet') al eens eerder een stapje terug zette, lijkt zijn besluit ditmaal definitief. Een Heintje Davids effect blijft verder uit. ,,Eerlijk gezegd wil het lijf niet meer zoals ik het wil. Na de trainingen op dinsdag- en donderdagavond heb je de daaropvolgende ochtenden de nodige moeite om weer op gang te komen. Ik heb binnen het bedrijf van mijn vader (Den Dikken Verhuizingen, red.) een pittige baan, dus moet je prioriteiten stellen. Inmiddels hebben wij ook twee kinderen die de nodige aandacht vragen, dus heb ik al aan het begin van het seizoen aangegeven, dat dit echt definitief het laatste jaar zou gaan worden. Bang om in een groot diep gat te vallen ben ik niet. Net als Leon ga ik ook in een lager team spelen met vrienden uit het eerste van vroeger zoals bijvoorbeeld Wim Punt. Vast en zeker blijf ik de verrichtingen van de jongens uit het eerste nauwgezet volgen. Ik ben teveel Hardinxvelder om dat helemaal los te laten."

Gouden lichting

John den Dikken behoort, net als Leon Kazen, tot de gouden lichting die ruim dertien jaar geleden de stap maakte vanuit de A1 naar het eerste elftal. Deze lichting realiseerde in kort tijdsbestek onder leiding van coach Ton Heijstek de opmars vanuit de vierde klasse naar de tweede klasse en ontwikkelde zich tot een homogeen gezelschap, dat weliswaar tussendoor even de stap terug moest zetten naar de derde klasse, maar evenzogoed weer sterk terug kwam. ,,De mooiste wedstrijden blijven natuurlijk de wedstrijden waarin we kampioen geworden zijn. Die blijven voor altijd in je geheugen gegrift. Ook de nacompetitie voor promotie naar de eerste klasse was natuurlijk heel bijzonder en de derby's tegen Sliedrecht zijn wedstrijden die boven de anderen uitsteken. Mijn debuut maakte ik tegen Peursum. Ik kwam erin voor Sjaak Kraaijeveld. We stonden op achterstand maar wisten uiteindelijk toch met 4-3 te winnen. Als je er goed over nadenkt is dat wel echt een hele lange tijd geleden, haha."

Als geen ander weet John te bevestigen dat een goede jeugdopleiding aan de basis heeft gestaan en nog steeds staat voor de successen van het eerste elftal. ,,Het is natuurlijk algemeen bekend, dat men bij Hardinxveld niet met de geldbuidel schudt en daarmee legio spelers van buitenaf aantrekt. Het begint allemaal met een gedegen jeugdopleiding, waar de club als sinds jaar en dag met een prima kader fantastische spelers levert. Mensen als Theo de Boon, Ton Heijstek en met name Gert van Loon zijn in dat opzicht van zeer grote waarde geweest voor de club en men houdt wat dat betreft ook structureel de vinger aan de pols bij de jeugdopleiding."

De naam is gevallen : als trainer speelde Ton Heijstek een belangrijke rol in de lange periode, waarin John den Dikken en Leon Kazen actief waren. ,,Ik vertel niets nieuws, dat Ton natuurlijk goud waard is voor de club. Hij weet als geen ander een groep met jonge, getalenteerde spelers te smeden tot een hecht team en van hem heb ik met name op tactisch vlak heel veel opgestoken. Na het vertrek van Ton heeft Marcel Vlot die lijn enigszins doorgetrokken, maar kregen wij in de Zeeuwse afdeling met andere factoren te maken zoals de lange reizen naar uitwedstrijden. In Zeeland kwam het met name op fysieke kracht aan en ook dat brak ons enigszins op. Jan Kroos was weer een hele andere trainer : bijzonder sympathiek en zeer gedreven. Wij moeten echter ook wel eens flink de waarheid verteld krijgen op momenten dat het nodig is en daar was hij dan weer iets minder sterk in."

In veel opzichten loopt het verhaal van Leon Kazen parallel met zijn maatje John den Dikken. Sinds mensenheugenis spelen zij al samen in hetzelfde team. ,,Dat gaat helemaal terug naar de tijd, toen wij nog in D2 speelden en later via de A1 naar het eerste kwamen. Als jong broekie kwam ik toen in een team met gevestigde namen als Sjaak Kraaijeveld, Kees van Lopik, Albert Boersma en doelman Michel Helmink. Mijn debuut was hier thuis tegen HSSC'61. Wij wonnen met 2-0 in een periode dat het niet helemaal lekker ging met het eerste en er langzaam maar zeker alvast een nieuwe lichting werd ingepast vanuit de A-jeugd. Nu ben je meer dan tien jaar verder en sluit je een periode af in je leven. Ik moet zeggen dat het wel een bijzonder gevoel geeft dat er straks andere dingen spelen als trainingen en het spanningsveld rond een wedstrijd. Er zijn gedurende dit seizoen bij mij wat fysieke problemen ontstaan als een steeds weer opnieuw opspelende knie en een structureel niet optimale rug, die veel extra energie vergen. Er is nog even gepraat over een extra seizoen met aangepaste trainingen, maar dat werkt niet voor mij. Als ik ervoor ga, dan moet dat ook voor de volle honderd procent zijn. Maar ook ik ben inmiddels de dertig gepasseerd en dan herstel je steeds minder snel en minder goed, dus neem je het besluit om er een punt achter te zetten. Eerlijk gezegd heb ik er tot op heden nog geen seconde spijt van gehad. Maar net als John blijf ik wel actief in een lager elftal, dus we vallen niet in een diep, zwart gat. Trouwens: over een week krijg ik de sleutel van ons nieuwe huis. In de komende maanden wordt heel wat geklust, waarna wij in november gaan trouwen. Kortom: weer een heel andere insteek in je leven en daar kijk ik met heel veel plezier naar uit."

Knettergek

Terugkijkend op zijn actieve periode in Hardinxveld 1 staat de waardering voor de jeugdopleiding primair in zijn beleving. ,,Daar wordt de basis gelegd voor een bepaalde lichting, waar het eerste elftal in een later stadium de vruchten van kan plukken. Als ik er nog aan terugdenk: al dat kappen en draaien en die oefeningen met al die pionnetjes. Je werd daar wel eens knettergek van, maar achteraf gezien heeft het wel nut gehad." Op het inmiddels afgesloten seizoen kijkt Leon Kazen met enige gemengde gevoelens terug: ,,Eerlijk gezegd had ik ons voor aanvang van het seizoen een plaats bij de eerste vijf toegedacht omdat door de versterkte promotie veel sterke teams als Stedoco, De Zwerver en Oranje Wit er niet meer bij waren. Nog steeds heb ik het gevoel, dat wij in potentie niet minder zijn dan ploegen als SV Meerkerk of WNC. Wij hebben het echter met name in wedstrijden tegen lager geklasseerde teams laten liggen. Dieptepunten waren uitwedstrijden bij Good Luck (1-0 verlies) en Sleeuwijk (3-0 verlies) die wij nooit hadden mogen verliezen. Maar om de een of andere reden wilde die bal er maar niet in. In wedstrijden tegen topploegen als Sliedrecht (1-1 thuis) en Almkerk (1-1 uit) weten wij ons aardig op te trekken aan hun niveau, maar dan mag je het niet zomaar af laten weten op momenten dat je de punten moet pakken. Daarbij komt dat je ook weer niet overdreven veel nadruk moet leggen op het mentale aspect. Wij voetballen uiteindelijk voor de lol. Je mag toch niet van druk spreken op tweede klas amateurniveau. Dit in vergelijking met teams die spelen in een WK- of Champions League finale, dat is pas druk."

Over de mislukte slotwedstrijd bij GJS deden beide dertigers niet echt moeilijk. ,,Natuurlijk wil je iedere wedstrijd winnen, dus ook deze. Maar we zijn gewoon slecht gestart, waren niet scherp genoeg en als je dan ook nog door een schlemielige eigen goal op achterstand komt, dan wordt het een moeilijk verhaal. Snel vergeten dus maar. Wij gaan lekker op vakantie met een heel ander gevoel dan anders, namelijk: dat na de zomerstop een soort van ander leven gaat beginnen en dat is ook weer een uitdaging."