'Wij hebben ruimte in ons huis en leven'

H'VELD-G'DAM - Peter Verhoef (23) woont bij zijn ouders in Arkel. Hij heeft een beperking. Door een autistische stoornis leeft hij in een eigen wereld. Daardoor is de opvoeding niet altijd gemakkelijk. De familie krijgt echter al 12,5 jaar (!) ondersteuning van Jan en Marjan den Breejen uit Hardinxveld-Giessendam. Zij fungeren als gastgezin.

Josien Verhoef, Peters moeder vertelt: ,,In ons gezin ging de eerste aandacht altijd uit naar Peter. Voor zijn zussen Inge en Claudia was dat niet altijd gemakkelijk. We konden niet op vakantie, dat ging niet. Het was voor Peter al gauw te druk, te vol. En altijd heeft wel iemand commentaar op het gedrag van je kind. Of liever gezegd: op jouw opvoeding: 'Je doet het niet goed, je moet hem beter leren luisteren', dat soort dingen. Andere mensen begrijpen echt niet wat het is om een kind met deze handicap te hebben."

Toen Peter een jaar of vijf was, ging hij een weekend per maand logeren in een logeerhuis van Syndion in Gorinchem. Hij vond dat eigenlijk niet zo leuk. De eerste jaren ging het wel, maar na een paar jaar was hij dit ontgroeid. Hij kreeg steeds meer moeite met de activiteiten die steeds maar weer herhaald werden. Ook vond hij het lastig dat hij van tevoren niet wist welke kinderen er zouden zijn. Toen kwamen Jan en Marjan den Breejen uit Hardinxveld-Giessendam in zijn leven; zij hadden zich als logeergezin bij Syndion aangemeld.

,,Peter was tien toen hij bij ons kwam logeren", vertelt Marjan. ,,Ik kende hem al, want ik was zijn leidster geweest bij de Rollebol, een kinderdagcentrum van Syndion in Gorinchem. We hadden altijd al een goede klik en het was voor ons een gemakkelijke beslissing. Waarom zouden we dit niet doen, voor Peter én zijn ouders. We kenden zijn ouders via de Rollebol. Ik wist dat het voor hen heel fijn zou zijn als hij bij een vertrouwd gezin zou kunnen logeren. Want ik realiseer me heus wel dat het pittig is om een kind met een handicap op te voeden. Tegelijkertijd hoopte ik ook dat het voor Peter zelf goed zou zijn. Mijn ervaring van de afgelopen 12,5 jaar is dat het allebei waar is. Toch?" vraagt ze dan. ,,Nou, in het begin vond ik het wel spannend hoor", geeft Josien toe. ,,Je denkt toch dat jij de enige bent die Peter goed kan verzorgen. Maar na een tijdje was dat over, en was het inderdaad fijn. Voor ons én voor Peter. Wij konden in de weekenden dat Peter logeerde onze eigen tijd indelen, ergens met de kinderen naartoe gaan waar we met Peter niet heen gingen. En Peter keek ook uit naar de logeerweekenden. Nog steeds trouwens, hè Peter?"

Voor Peter is het niet zo gemakkelijk om te antwoorden met een vreemde in de kamer. Maar als zijn moeder aandringt en Marjan vraagt wat hij altijd in het weekend bij hen doet, begint hij toch te vertellen: ,,Ik vind het leuk om met Jan mee te gaan naar het werk, ik mag soms op de heftruck!" Marjan vertelt dat Peter door het logeren een groter netwerk om zich heen heeft opgebouwd. ,,Hij belt rustig vrienden van ons op en gaat daar dan op bezoek. Daarin is hij echt gegroeid. Hij gaat er alleen naar toe en komt daarna zelf naar huis. Dan is hij trots, en wij stiekem ook."

,,Als Peter niet geregeld zou kunnen logeren, dan was dat voor ons gezin niet gemakkelijk geweest", sluit Josien af. ,,Je redt het niet met alleen maar hulp uit je directe omgeving - daar moet je toch al vaak een beroep op doen. Voor ons én Peter is het logeergezin heel belangrijk. Deze ondersteuning is goud waard."

Behalve in het gezin Den Breejen logeert Peter ook nog bij een boerengezin. Hierdoor is hij iedere maand twee weekenden op stap. Syndion heeft bijna honderd logeergezinnen waar kinderen met een handicap logeren. Het is op dit moment de vraag of deze ondersteuning voortgezet kan worden, met de bezuinigingsplannen van de overheid. Kortdurend verblijf (logeren) wordt waarschijnlijk geschrapt. Syndion maakt zich hier, en vele ouders met ons, zorgen over. Meer informatie over logeren? Kijk op www.syndion.nl/zorgvoorkinderen/logeren.