De postbode vertelt: Ongelukje

Ondertussen zijn we weer mooi in februari terecht gekomen, met het nodige ijskoude winter, sneeuw, gladheid en afzien. ,,Mooi weertje he postbode is niet van de lucht, en de zon schijnt heerlijk!” Ja, hoor, zeg ik dan maar tegenwoordig, want ze gaan voor de lol naar buiten... Niet om erin te werken, met half bevroren vingers. Maar er zijn ook mensen die aan je denken en zelfs op letten wanneer je precies in hun straat bent. De temperatuur was rond het vriespunt met een strak windje, twee jassen een wollen trui, thermosondergoed en een redelijk dikke spijkerbroek die niet te strak zit en nog maar net warm kunnen blijven. Ik was ongeveer op de helft van mijn wijk, deur gaat open net op het moment dat ik er een brief in de brievenbus wil steken en een vriendelijke jongeman die ik goed ken staat in de deuropening met een glas thee. ,,Kijk eens postbode dit is voor jou omdat het zo koud is, het is biologische thee met een scheutje koud water omdat dat makkelijker drinkt voor je!” ,,Wij denken wel aan jou, want we hadden jou net al gespot.” “Och wat heerlijk zeg, dat doet nu echt goed zeg, zo lekker warm, dat gaat er wel in hoor met die kou! Heel erg lief van jullie! Want ondertussen staat ook zijn vriendin erbij, we maken nog een kort praatje, over mijn hobby foto,s maken, tot mijn thee op is en dan ga ik met een big smille weer verder met mijn werk. Zo wat een week later en de sneeuw en kou is ondertussen weer heerlijk het land uit, en ik stop een klein stukje verder net een pakje in de brievenbus en draai me om om terug te lopen en zie een meisje van een jaartje of tien zo tegen achterste posttas van mijn van mijn fiets aan knallen. Omdat mijn fiets op straat staat op de standaard stuitert hij spectaculair de lucht in en vliegt alle post de eruit met een zooitje elastieken en ligt alles overal heen. Het meisje ligt met haar fiets ook plat, maar staat lachend weer op, al haar vriendinnen stoppen en komen terug om te kijken en te helpen, en rapen wat post op en andere zooi. Ik vraag nog of ze zich pijn gedaan heeft, maar dat is niet zo, ze helpen zelfs even om mijn fiets weer overeind te zetten, want met alle tassen die eraan vast zitten is dat niet zo makkelijk. En fietsen dan snel weer door, heb zelf eigenlijk direct door dat het voor mijn fiets geen leuk stuitertje was, want mijn stuur draait helemaal door en ik kan hem niet meer op de standaard zetten omdat er een veer tussenuit is gesprongen die normaal mijn voorwiel tegen houd. Wat zeer onhandig is op een woensdag omdat ik dan weinig post heb en overal naartoe fiets en hem op de standaard zet. Dus eerst alle post weer sorteren en dan elke keer een plekje zien te vinden om het zware stuur tegenaan te kunnen parkeren en de brievenbussen te kunnen vullen. Later ga ik terug en ga maar zoeken naar de befaamde veer, en gelukkig vind ik hem, en kan mijn dierbare echtgenoot zijn kunsten er weer op bot vieren en hem repareren, gouden handjes heeft die man!

Postbode Juultje 

.