Column: Postbode Juultje over de Politieagent

Ondertussen zijn we weer in juli belandt, en is het weer lekker, heerlijk weer he postbode! Ik knik dan en sta ondertussen in mijn schoenen te smelten. Want ik was de regen ook wel helemaal zat, maar dit is dan wel weer het andere uiterste, dus maar op tijd beginnen.

Druk op het depot, iedereen pakt zijn spullen en laadt zijn fiets vol en maakt dat ie weg komt, want dertig graden is geen pretje om in te werken. Maar heb het wel eens heter meegemaakt, vroeger toen ik in boven Hardinxveld liep op de Buurt rond een uur of een met zesendertig graden en totaal geen schaduw. Dan denk je maar aan een ding, hoe snel kan ik hier klaar zijn? En dan gaan de deuren zo voor je neus open, ‘Glaasje water postbode?’

En dat water gaat natuurlijk zo naar binnen, twee liter op een dag is niks en zoute noten binnen handbereik natuurlijk! Vandaag was het dus weer zo’n dag dat de mussen dood van het dak vallen, maar we hebben het weer gered, beetje in de schaduw blijven als iemand iets vraagt dat scheelt de helft en dan ben ik blij voor elk zuchtje wind ter verkoeling.

,,Je bent zo in gedachten verzonken, zit je zeker al te denken wat je gaat schrijven?” Ik ken hem natuurlijk en het is in een van de straatjes van mijn wijk waar ik niet meer incognito ben, maar heel veel mensen weten dat ik in het kompas schrijf. Ik lach en zeg ,,Ja dat klopt!” Toch wel grappig, dat sommige mensen het wel weten, gewoon omdat ze dan diegene herkennen over wie ik schrijf.

Na aardig wat praatjes bijna klaar en ik sta bij mijn fiets lekker in de schaduw om alle bundels op te zoeken voor het volgende rondje. Hij loopt met zijn zoontje op het pad en zit een beetje te knutselen aan zijn boot, zijn zoontje van drie toetert er ondertussen lustig op los, gelukkig nog niet zo heel hard, we kunnen gewoon met elkaar praten. En ik vraag of hij nog boeven gevangen heeft, de laatste tijd. ,,Dat gaat prima hoor! In Dordrecht wonen niet altijd eerlijke mensen, dan is het hier toch wel een stuk rustiger hoor.” 

,,Je vindt zeker ook nog wel is overleden mensen die er al langer liggen”, vraag ik hem. ,,Ja, dat komt toch regelmatig voor, soms drie maanden niks en dan twee in een week.” ,,Dat is heftig zeker?” vraag ik. ,,Ja, daar moet je wel tegen kunnen, sommigen kunnen dat uiteindelijk niet en gaan iets ander doen. Ik kan er gelukkig wel tegen, want ik vind dat ik wel een leuke baan heb.” ,,En boeven vangen is wel het leukere werk, daar geniet ik echt van.”

Ondertussen heb ik alles wel bij elkaar gezocht en ga weer een rondje, nog even volhouden en dan is het weer klaar voor vandaag. En een zeer leuk gesprekje voor de krant rijker ! Dat wordt zo eerst lunchen en dan maar direct mijn laptop tevoorschijn halen en in de pen kruipen.