Column: Ahoy

Het zal zo’n acht jaar geleden zijn. Ik zit samen met een collega in een kerk in Bunschoten-Spakenburg. De reden voor ons kerkbezoek is immens triest. De vader van een leerling, mijn mentorleerling, is plotseling veel te jong overleden. Het is het derde jaar op rij dat er iets dergelijks in mijn mentorklas plaatsvindt en ik begin me inmiddels af te vragen of er een soort vloek op mijn mentorschap rust. ,,Misschien moet ik de ouders volgend jaar aan het begin van het jaar tijdens de kennismaking nog even de kans gunnen om van mentor te wisselen” denk ik ,,laat ik ieder geval een soort disclaimer in mijn presentatie verwerken.”

Mijn hersenspinsels worden verstoord door de dienstdoende dominee die graag wil beginnen. Het is een verdrietige aangelegenheid met alle emoties van dien, maar professioneel als ik probeer te zijn kan ik me daar redelijk voor afsluiten. De vader blijkt in de band van het plaatselijke Shantykoor te hebben gespeeld en zij zullen als afscheid een aantal liederen zingen. Ik ben best wat gewend qua muziek en heb -tot dit moment in de kerkbank- niet per se een hoge pet op van Shantykoren. Ik vind ze kneuterig en lallerig en associeer ze met dronken zeemansliederen. Mijn mening moet ik een split second later al bijstellen wanneer de mannen beginnen te zingen.

Lees ook

Voorgoed Vaarwel voor Shantykoor Ahoy uit Hardinxveld-Giessendam

 

Ze staan daar in zeemanskleding, bedroefd en tegelijk trots. De ruwe, ongepolijste tenoren en bassen snijden door de ruimte en zingen metaforisch over een moeder die met haar kind op de kade staat de wachten op haar man die niet meer thuis komt. Ik breek. Ik probeer het nog even op te houden, maar dan wint de emotie het van de professionaliteit. Deze mannen bewijzen eer aan hun makker die ze zo vroeg moesten achterlaten onderweg op de meest sprekende en puurste vorm die je je kunt indenken.

Shantykoor Ahoy stopt er mee. Helaas. Wat was het voor veel mannen een hechte groep en wat hebben mensen hun troost en blijdschap gehaald uit de muziek die dit koor bracht. Het schip ‘Ahoy’ is gestrand en elk van de leden vaart in zijn eigen reddingssloepje verder. Sommigen een stukje samen, anderen misschien liever alleen. Voor al deze reddingssloepjes: Behouden vaart en goede thuiskomst!

Walter Leendertse