Peulenpraat: Tekenen

Zwoegend achter mijn typemachine om weer een stuk voor u te schrijven, ben ik net teruggekeerd van een hardloopronde. De witte deken op het polderlandschap deed me denken aan de nevelen die er afgelopen week in mijn hoofd ontstonden toen ik mij weer eens in een cursuslokaal bevond.

U als trouwe lezer kent als geen ander de moeizame verhouding die uw schrijver daarmee heeft. Een totaal giftige cocktail van aangeboren concentratieproblemen en een wat kort lontje ten opzichte van onbekende mensen waar ik me aan irriteer, zorgen ervoor dat zulke dagen normaal gesproken heel, heel, heel lang duren. Met die wetenschap in het achterhoofd, zag ik al weken op tegen de twee dagen die ik moest doorbrengen in een net iets te kleine en warme ruimte, teneinde mijn vakkennis weer op peil te brengen.

Ik ging zitten met het lood in mijn schoenen en het duister in mijn hoofd, maar opeens zag ik het spreekwoordelijke TL-licht. Nu volgt een inzicht dat vermoedelijk ook een einde maakt aan alle andere problemen in de wereld. Of het nu een buitenbad, een sporthal, een gemeentehuis of een oorlog is. Ik zie grote doorbraken, met behulp van (*tromgeroffel en trompetgeschal*):

Tekenen.

Bij het cursusmateriaal zat een schrijfblok en een pen, dus terwijl iedereen in blijde afwachting van het begin was, begon ik wat simpele tekeningen te maken. Een soort vrije associatie, want van mijn tekenvaardigheden moet ik het niet per se hebben. Het begon met simpele cirkels en vierkanten, maar al snel verschenen er allerlei ingewikkelde vormen die weer overgingen in andere objecten. Voor ik het wist, was er alweer een blaadje volgekalkt en moest ik mezelf dwingen om te stoppen op het moment dat het er - eindelijk - op leek dat de cursus die dag nog zou gaan beginnen. Er zal vast een wetenschappelijke verklaring zijn, maar op de een of andere manier kwam er een kleine vorm van rust in het hoofd van uw schrijver. Ruimte, een heel klein beetje nuance en een vermogen om te luisteren. Een verandering, zij het bescheiden, die mij de overtuiging gaf dat iedereen dit eigenlijk zou moeten doen, om nieuwe invalshoeken en oplossingen te creëren, hoe complex dingen soms ook kunnen zijn.

Zoals de nevel van de akkers optrok, dreef ook de ruis in mijn hoofd weg, en ik adviseer alle betrokkenen om hier vandaag nog mee te beginnen, zodat zo snel mogelijk alle problemen zijn opgelost, en iedereen weer tevreden is en verder kan met zijn leven. Zonder dat daar nog extra cursussen voor hoeven te worden gevolgd.