Postbode Juultje - Koud he

Soms zijn er van die dagen dat ik voor ik de deur uit ga om te werken eerst mijn verstand op nul moet zetten en mezelf gewoon de deur uit moet duwen om te gaan werken, want ik weet al wat er komt en hoe dat voelt. Afgelopen weken was dit bijna dagelijks het geval, waarom? Het vroor, heel simpel gezegd is dit voor mij afzien, als iemand iets aan mij vraagt zou ik eigenlijk niet moeten stoppen maar gewoon sorry, te koud en doorlopen. Maar zo zit ik niet in elkaar en stop toch, misschien willen ze wel wat vragen over de post, wat regelmatig voorkomt. Achteraf voel ik dat ik net weer iets kouder geworden ben, vingers die knalrood zijn en waarschijnlijk mijn tenen ook ondanks dat ik twee jassen aan heb en een speciaal shirt eronder gemaakt van merino wol en een wollen trui eroverheen. Op dit moment hebben we gelukkig even een adempauze wat vorst betreft!

Met iets warmere temperaturen was het pas ook wat aangenamer en er liepen ook weer wat kinderen buiten. Opeens hoor ik, “Post Mevrouw” en kijk rond waar het vandaan komt, een grijze deur en zie met een hoog raampje bij een dat open staat en tien kindervingertjes eraan hangen, daaronder de brievenbus met ook tien kindervingertjes! De kindertjes zelf zie ik niet maar ze blijven verstopt. Ik loop er heen en het jochie vraagt of ik post voor hun heb, jammer genoeg niet. Maar steek mijn hand half door het raampje, “Maar ik heb wel bijna je neus te pakken!”

Wat natuurlijk een hoop gelach aan de binnenkant van de deur oplevert. Want het ventje zakt direct door de knieën zodat ik er niet bij kan. “Jammer zeg, maar ik moet wel verder hoor, daag!” Ze giebelen binnen nog even verder. Een stuk verder in de straat hoor ik de vuilniswagen al en ben net de hoek om maar kijk toch even terug want dat klinkt anders. En daar staat de vuilniswagen met de kliko’s in de lucht die open zijn geschoten en al het plastic zie ik nog net naar beneden vallen. Oei! Er loopt een man voorop en vraag hem hoe dat komt. “Een te oude wagen en dito chauffeur” en hij lacht erbij, de man achter het stuur kan er niet echt om lachen en probeert de boel weer naar beneden te krijgen. We ruimen het wel op zegt zijn maat en ik loop weer door.

Paar straten verder kom ik hem met zijn tractor met aanhanger weer tegen, blond jochie van een jaar of acht met een sirene op zijn aanhanger gemonteerd gelukkig wel zonder geluid. Hij ziet mij en zegt” Ik krijg weer een broertje of zusje!”“Ja hé, gefeliciteerd, ik zag het al op fb, jij wil natuurlijk een broertje! En dan wordt je een echte grote broer.”“Dat ben ik nu ook al, alleen mijn zus is ouder dan ik” Hij snapt niet direct wat ik bedoel dat hij een andere band zal hebben met zijn broer dan met zijn zusjes, maar dat was te hoog gegrepen van mij.

Hij kijkt bedenkelijk, “Wat wilt U dat het wordt?”

“Ik hoop dat het een jongetje wordt omdat dat zo leuk is voor jou”

Hij glimlacht en trapt weer verder, de postbodemevrouw moest schijnbaar ook het goede nieuws weten. Ben benieuwd of hij dat de komende jaren nog blijft vertellen aan mij, van mij mag het want hij is net anders dan andere kinderen, zeer opmerkzaam met pientere opmerkingen.

Hopelijk blijft hij in de buurt wonen want kinderen hebben de toekomst en bij hem ben ik nieuwsgierig wat de zijne wordt.

Postbode Juultje