Postbode Juultje: Onkruid

Op een zonnige en rustige maar aardig warme werkdag sta ik even stil wat post te sorteren en kijk naar een man die in zijn eigen achtertuin staat te sproeien met een rood met witte bus. Hij spuit elke keer maar kleine beetjes op het zogenaamde onkruid dat net zijn kopje tussen de tegels door begint te wurmen. Er staat maar heel weinig van dat groene spul want hij doet dat vast vaker.

Hij is ondertussen aan de voortuin aanbeland en ik vraag hem een beetje een beetje verbaast of dat gif is waar hij mee bezig is. “Ja” antwoord hij “Want dat is zo handig en snel op deze manier en ik heb geen zin in schoffelen.”

“Wat zou je nou op jaarbasis nou op je eigen grond spuiten?”vraag ik hem.

“Oh maar dat is maar heel weinig hoor” zegt hij. “Dat valt reuze mee!”

“En als je hier op die leuke plek nou veertig jaar blijft wonen?”

Hij moet er wat om lachen en zegt dat het wel los zal lopen. Ik ga maar verder met mijn werk en op de het eind van de straat keer ik om en kom twee vrouwen tegen die met elkaar staan te praten. Ik moet weer sorteren en hoor het gesprek. Een van hen staat op blote voeten met een grote badhanddoek omgeslagen. “Ga je nou elke dag zwemmen, is dat niet koud nu?”

De andere antwoord “Valt wel mee hoor, het is best lekker en goed voor je !”

Zegt de andere vrouw tegen haar dat ze elke ochtend om zes uur wakker wordt van het geplons in het water en dat ze eerst niet thuis kon brengen wat dat nou was, maar dat ze vanochtend uit het raam had gekeken en zag dat er mensen aan het zwemmen waren.

Echt knap denk ik, mij niet gezien teveel gedoe en het water is mij veel te koud, ik hou het wel bij wandelen.

Na veel pakjes en weinig brieven en vaak afstappen weer thuis en klaar met mijn werk ga ik maar is lekker lopen naar de winkel. Het is nu lekker weer met een temperatuurtje van een graad of zesentwintig en mij zal je daarover niet horen zeuren, warm heb ik het toch al. In de winkel aangekomen moet ik na mijn spullen gevonden te hebben bij de kassa wachten op mijn beurt. En waar gaat het gesprek over, zwemmen in open water dat nu nog koud is maar dat dat zo goed is voor je. Ben ondertussen aan de beurt en vraag of ze lekker gezwommen heeft vanochtend? “Ja hoor, leuk dat je er bent want heb je wat te vertellen! Wij gaan met een ploegje altijd ochtends om zes uur zwemmen dan is het lekker rustig. Maar vanochtend was ik vroeger dan de rest en weet je wat ik zag?” “Een ijsvogel die kort over het wateroppervlak scheerde!”

Prachtig is dat om dat te mogen zien, vraag ik haar en ze is nog erg in haar nopjes ermee. Verder hou ik wijselijk mijn mond om wat daar nog meer in het water zou kunnen drijven en wat ik diezelfde ochtend heb meegemaakt in mijn wijk want precies daar gaat ze zwemmen en hopelijk zwemt ze niet in een badje met gif.

Maar zo is de cirkel weer rond.

Postbode Juultje.