Peulenpraat: Zondagsrust in bikini

Leo van Wijngaarden (1981) is echtgenoot, vader van vier, ondernemer, denker en doener met een hart voor geloof, gemeenschap en gezond verstand. Hij houdt van scherpe gesprekken, een lekker biertje, diepe theologie en af en toe een mooi motorritje. Vanuit De Donk Ministries zet hij zich in voor geestelijke groei, praktische hulp en eerlijke dialoog tussen christenen van allerlei kleur. In zijn vrije tijd vind je hem op, in of aan het water — meestal niet met een Bijbel onder de arm, maar met een biertje in de hand en een barbecue op standje warm. Vanaf deze week schrijft hij maandelijks een column in Kompas Hardinxveld. 

In 1971 werd zwembad De Duikelaar gekraakt. Niet door drie pubers met een breekijzer, maar door vijfhonderd mensen. Op een zondag. Het bad was dicht – vanwege de zondagsrust. En blijkbaar was de dorst naar verkoeling groter dan de angst voor God of gezag. Of misschien: groter dan het onbegrip over waarom ontspanning op zondag ineens zondig zou zijn.

Vijftig jaar later staan we voor de ontwikkeling van een nieuw zwembad. Een nieuw bad, een nieuw debat. De SGP diende een motie in: houd de zondagsrust in ere. Begrijpelijk – de SGP is principieel en standvastig. Dat siert hen. Maar standvastigheid kan soms ook starheid worden, als we vergeten te luisteren naar de veranderende wereld om ons heen. De zondagsrust is geen cultureel relikwie, maar ook geen wet van Meden en Perzen of Mozes. Misschien is het vooral een uitnodiging: om rust te vinden in God – ook al zit je in een warm bubbelbad.

En nu staan we weer op een kruispunt. Willen we een dorp waar rust heilig is, of een dorp waar rust gedeeld wordt?

In Marcus 2:27 zegt Jezus, als antwoord op de vraag van de farizeeën waarom zijn discipelen dingen deden op sabbat die volgens hen niet mochten: ,,De sabbat is gemaakt voor de mens, en niet de mens voor de sabbat.” Met andere woorden: rust is een geschenk, geen gebod. Een uitnodiging tot ademhalen – geen stok om mee te slaan.

Wie op zondag bewust rust neemt: zegen. Wie geniet in het bad met zijn kinderen: ook zegen. Misschien is het echte christelijke getuigenis niet dat we het bad dicht houden, maar dat we niemand veroordelen die erin springt.

We mogen echt wel stoppen met mensen in dit dorp lastigvallen in naam van God. Zeker als Hij ons leert dat barmhartigheid méér is dan offers – en misschien ook meer dan een motie. Wellicht wint de SGP de discussie, maar de verbinding is verloren…

Deze columnist is een trouwe Jezus-fan, maar net als Hij is hij vaak te vinden aan de waterkant. Mijmerend over een dorp waar kinderen leren zwemmen, vrienden biertjes tikken op het terras, ouderen elkaar groeten na de kerk, en christenen in alle soorten en smaken samenleven en waar we ons niet gedwee in een politieke, onzinnige discussie laten meeslepen. Shabbat Shalom!

Leo van Wijngaarden (1981) is echtgenoot, vader van vier, ondernemer, denker en doener met een hart voor geloof, gemeenschap en gezond verstand. Hij houdt van scherpe gesprekken, een lekker biertje, diepe theologie en af en toe een mooi motorritje. Vanuit De Donk Ministries zet hij zich in voor geestelijke groei, praktische hulp en eerlijke dialoog tussen christenen van allerlei kleur. In zijn vrije tijd vind je hem op, in of aan het water — meestal niet met een Bijbel onder de arm, maar met een biertje in de hand en een barbecue op standje warm.