Peulenpraat: De rattenvanger

Afgelopen week was de Speel-In. Jaarlijks hoogtepunt voor de kinderen van ons pittoreske dorp. Uw schrijver besteedt tegenwoordig een deel van zijn tijd aan het dienen van u – de burger, dus ik kon iedere dag live meegenieten. Traditiegetrouw was ‘Le Printemps’ van Michel Fugain te horen. Om mezelf terug te brengen naar dertig jaar geleden (au), bekeek ik de clip. Ik had het gevoel naar een soort koortsdroom te kijken waarin een heel bedenkelijke reïncarnatie van de rattenvanger van Hamelen met zijn fluit ervoor zorgt dat de mensen om hem heen bijzonder vreemd beginnen te dansen. Als je zoiets op straat doet, word je direct opgepakt, en ik kan u garanderen dat er mensen voor veel minder linea recta buiten de stadsmuren zijn gezet.

De Speel-In dus. Mijn dagen bestonden uit gamen en disco. Geheel in lijn met de rest van mijn leven kwam ik nooit buiten, dus voor mij geen hutten en houtbewerking. Ik had het idee dat die projecten de hele week duurden en dat kon ik niet opbrengen. Datzelfde was het geval bij de modelbouw. Als ik dan zag wat iedereen gemaakt had, was ik wel jaloers, maar ook weer niet genoeg om het volgende jaar mee te doen.

Nee, uw schrijver was vooral een heel laffe discoganger. Het voelde als iets spannends. Iets waar je op de een of andere manier toch net iets te jong voor was. Als volwassene duurt het denk ik precies vier seconden om kleedkamer drie door te lopen, maar toen voelde het alsof de Baja Beachclub in Hardinxveld was neergestreken. Mijn bezoeken kenmerkten zich door passiviteit. Eigenlijk ben ik de oprichter van de Bankzitters. Voor een tienjarige is iemand van twaalf een boomer, en omdat ik toen al een gigantisch ontzag had voor deze inheemse diersoort, keek ik vol bewondering naar de hakkende mens. Voor niet-millennials: hakken was een soort mime waarin je moest uitbeelden dat je met blote voeten op hete kolen stond, terwijl je tegelijkertijd op denkbeeldige trommels aan het rammen was. En dat alles onder begeleiding van een DJ die de ene na de andere klapper draaide om zijn tijdelijke onderdanen tevreden te houden.

Die tevredenheid was er toen al, en hopelijk nog steeds. Dus hierbij toch nog maar eens wat rectale veren voor alle vrijwilligers. Er worden hier indrukwekkende prestaties verricht. En hoewel ik vanaf deze plaats vurig zou willen pleiten voor een permanente ban van de video van Michel Fugain, hoop ik wel dat hij er nog lang voor blijft zorgen dat de kinderen steeds weer naar de sporthal geleid worden.

Gijs Ambachtsheer