Peulenpraat: Calvijn memoires

Afgelopen week las uw schrijver in deze kwaliteitskrant over het 75-jarige jubileum van de Calvijnschool. Mijn — door drank enigszins vertroebelde — herinnering nam me mee op een tocht langs memory lane. Zo ergens rond de intrede van de euro (2,20371 gulden!) zat ik daar vier jaar op de dagopvang, en voor de beeldvorming heb ik een paar willekeurige scènes op een rijtje gezet.

Het was nog op de oude locatie, en bij het typen zie ik een vreemde linoleumvloer voor me, met kronkelende zwarte lijnen erin. Een soort drugstrip die waarschijnlijk vooral als waarschuwing gold om verder van de verboden middelen af te blijven.

Ik zie gammele fietsenstallingen waar je iedere ochtend weer verzamelde om eerst door te nemen wat we de vorige avond op tv hadden gezien. In het pre-internet tijdperk waren er vrijwel uitsluitend gedeelde kijkervaringen en werd er nog eens gewerkt aan het collectief geheugen!

Ik ruik het Engels lokaal, waar koptelefoons lagen voor gezamenlijke luisteroefeningen. Een wonder dat de oversterfte in die tijd relatief laag was, want er was een hoeveelheid bacteriën waarvan de bezoekers van zwembad ‘De Ganges’ in India zouden zeggen: “Zo, dat is veel!”.

Het was een tijd van krijt-cringe als een docent op het bord schreef en van milde paniek als een onverwachte SO werd aangekondigd. Overigens altijd maar een beetje de vraag hoe onverwacht het kan zijn, als het al duizenden keren gebeurd is in de geschiedenis van het onderwijs.

Voor uw schrijver waren de lessen een lijdensweg. Plichtsgetrouw schreef ik iedere keer weer gedachteloos de inhoud van het bord over, om vervolgens één dag van tevoren te leren voor een toets. Uren keek ik naar buiten, met als resultaat dat ik nog steeds niks weet van de vogels en planten die ik daar zag.

In de pauze speelden we met enige regelmaat het edele spel ‘tunnelen’. Plaats delict: het gemeentehuisplein. Het idee was dat je met een platgedrukt blikje moest proberen om iemand door de benen te spelen. De onschuld van deze nobele sport eindigde op het moment dat er daadwerkelijk iemand ‘gepoort’ werd. Vanaf dat moment was de getunnelde vogelvrij tot hij een lantaarnpaal bereikte. Dat betekende in de praktijk een soort kickboksen, minus ‘boksen’. Tegenwoordig zou er direct honderd miljoen extra naar justitie gaan om alle aangiftes van een ‘onveilige sfeer’ af te kunnen handelen.

Zomaar enkele momenten die de revue passeren in mijn hoofd en resulteren in welgemeende felicitaties voor de Calvijn!

Gijsbert Ambachtsheer