Peulenpraat: Een stip op de horizon

Binnenkort gaan we weer naar de stembus voor de gemeenteraadsverkiezingen. Voor veel mensen voelt dat als een verplicht nummertje. Maar wie even stilstaat bij wat er lokaal besloten wordt, beseft hoe belangrijk die keuze eigenlijk is. Het gaat immers over de toekomst van ons dorp: Hardinxveld-Giessendam.

Hardinxveld is een prachtig dorp. Met een sterke gemeenschap, een rijke historie en een unieke ligging aan de Merwede. Maar soms lijkt het alsof we een beetje blijven hangen in het oude. Nieuwe ideeën stuiten al snel op bezwaren, plannen worden eindeloos besproken en initiatieven verdwijnen in een la. Natuurlijk moet een gemeenteraad kritisch zijn. Maar kritisch zijn is iets anders dan alles tegenhouden. Soms moet een dorp ook weer durven dromen. Durven denken in mogelijkheden. Durven een stip op de horizon te zetten.

Hoe mooi zou het zijn als we langs de Merwede een levendige recreatiestrook ontwikkelen. Met mooie stranden waar gezinnen op zomerdagen neerstrijken. Met een kleine jachthaven waar watersport en dorpsleven samenkomen. Met watergerichte horeca en gezellige terrasjes waar je uitkijkt over het water. Een plek waar mensen wandelen, ontmoeten en genieten. Waar recreëren in je eigen dorp weer echt leuk wordt. Hardinxveld mag best weer een beetje bruisen.

Tegelijk moeten we ook eerlijk zijn: ontwikkeling mag nooit betekenen dat projectontwikkelaars de dienst uitmaken. Het dorp moet geen speelveld worden van handjeklap achter gesloten deuren. De belangen van inwoners, ondernemers en verenigingen horen op de eerste plaats te staan. Ik moet dan denken aan een uitspraak van wethouder Trudy Baggerman: ,,We kunnen niet iedereen tevreden houden.” Dat zal ongetwijfeld waar zijn. Maar als die zin te vaak klinkt, kan het ook een excuus worden om niet meer echt te proberen het beste voor het hele dorp te zoeken.

In ons dorp spelen ook de christelijke partijen een grote rol. Dat hun visie mede gevormd wordt door bijbelse waarden vind ik eerlijk gezegd helemaal niet vreemd. Sterker nog: het zou de politiek soms goed doen als meer partijen zich lieten inspireren door duidelijke morele principes. Maar er is wel een verschil tussen inspiratie en opleggen.

Een bestuurder mag gelovig zijn en handelen vanuit zijn identiteit. Dat is gezond en eerlijk. Maar wanneer persoonlijk geloof gaat bepalen hoe we een hele gemeente moeten besturen, raken we de kern van goed bestuur kwijt. De Bijbel als inspiratiebron is iets anders dan de Bijbel als gemeentelijke grondwet. Een gemeenteraad bestuurt immers een dorp met gelovigen én niet-gelovigen, met verschillende overtuigingen, achtergronden en levensstijlen.

Welke partij durft daarom de hand op te steken en te zeggen: wij gaan ervoor om Hardinxveld leefbaar, gezellig en typisch Hardinxvelds te houden? Niet door alles tegen te houden. Maar door vooruit te kijken. Door een stip op de horizon te zetten en daar samen met de bevolking naartoe te werken.

Leo van Wijngaarden