Columnist Walter over een meevaller tijdens de OV-stakingen

Inmiddels had ik vrede met een week niet werken. Ik had me neergelegd bij de aangekondigde stakingen of zoals een jonge steward op de Merwedelingelijn het treffend verwoordde, terwijl hij met wat studentes aan het flirten was: ‘Boeie, ik kan me er niet druk om maken, ik heb lekker een weekie vakantie’. Ik had voor mezelf al allerlei klusjes bedacht die dan tussen de online lessen en vergaderingen door gedaan konden worden.
Wat een domper toen maandagochtend volgens 9292OV de treinen tóch gewoon bleken te rijden. Zo hadden we dat vorige week niet afgesproken! Enigszins verbouwereerd pakte ik snel mijn tas in. Even had ik de hoop dat het misschien een fout in de OV-app zou zijn, echter die hoop vervloog toen ik in de verte de priemende koplampen van de rood-zwarte slang al door de mist zag prikken. Een gekke mix van opluchting, desillusie en verbazing maakte zich van mij meester. Ik hoorde mijzelf de volgende bizarre vraag aan de steward van dienst stellen ,,Huh, maar waarom rijdt deze trein gewoon, moeten jullie niet staken?” Het antwoord van de allervriendelijkste man was mogelijk nog bizarder: ,,Tsja, dat weten we zelf ook niet”
Ik heb het maar zo gelaten en genoten van alles wat deze week op mijn pad kwam. Ik had het immers niet meegemaakt als men wél had gestaakt. Ik zag een mooie avondzon over de Vijfheerenlandse polders schijnen, de eerste sneeuwklokjes die omhoog kwamen, ik had een leuk gesprek met één van de stewards, ik hielp iemand die niet wist op welk spoor hij moest zijn. Ik genoot van een verliefd studentenkoppel die met een gemaakte hete aardappel in de keel hun studieperikelen iets te luid bespraken en ik had een binnenpretje om de vrouw die schrok van een laag overvliegende, brutale duif.
Al met al best een meevaller.

Walter Leendertse