Columnist Gijsbert over feedback is een cadeautje

Ooit had ik een teamleider en één van zijn uitspraken was: “Feedback is een cadeautje”. Het woord ‘feedback’ betekent in dit geval een op/aanmerking. Het idee was dat de ontvanger zo’n cadeautje kon uitpakken. Uit ervaring weet ik dat er heel veel cadeautjes nog niet eens zijn geopend in die dagen, dus ik vraag me nu ook af waar die dan zijn gebleven.

Afgelopen week moest ik hier aan denken toen ik bij een concert was. Nederland heeft een nogal dubieuze reputatie als het om concertgangers gaat. Er wordt wel gesproken van ‘The Dutch disease’, omdat ‘wij’ nogal de neiging hebben om veel te praten tijdens een concert. Uw columnist was daarom gevlucht naar Antwerpen.

Daar bevond ik mij op een staantribune en links van mij stonden twee Nederlandse mannen nogal hard te praten. Nu vind ik dat voor en na een optreden geen enkel probleem, maar dit was tijdens. Niet alleen tijdens de nummers, maar ook gewoon tussendoor als de overige pakweg 15000 mensen stil waren.

Uit alle macht probeerde ik het te negeren en me op het podium te richten, maar het lukte me niet. Voorzichtig keek ik al naar rechts om te zien of daar misschien nog plek was. Ik kon het niet goed inschatten, waardoor ik toch maar op mijn plaats bleef staan. Ik betrapte mezelf erop dat ik stond te wachten tot ze weer wat zeiden. Datzelfde heb ik ook bij de voorzitter van de Tweede Kamer. Zij zegt vaak al “dankuwel” als er ongeveer een halve zin is uitgesproken. Als je daarop gaat letten is het nog ondraaglijker om naar een debat te kijken.

Maar ik dwaal af. Na een uur had ik de moed gevonden om naar mijn buren toe te lopen om ze een cadeau te geven. Mijn feedback bestond uit de woorden: “Hallo, het is natuurlijk een vrij land, maar als jullie graag willen praten is het misschien handiger om iets verder naar achteren te gaan.” Nu had ik niet verwacht dat ze me direct zouden bedanken voor deze suggestie, maar nu gebeurde het tegenovergestelde.

De man zei alleen maar: “Dan moet je daar gaan staan!” Het was een verwarrend advies. Zijn arm wees naar de ruimte waar ik al 30 minute  in volledige onzekerheid naar had gestaard, maar zijn hoofd keek de andere kant op. Wat volgde was een korte onderhandelingsfase: ,,Ja, maar jullie praten toch best veel, dan is dit toch niet zo gek?” ,,Dan moet je DAAR GAAN STAAN!” ,,Ja, maar we staan hier toch niet langs een voetbalveld?” “DAN MOET JE DAAR GAAN STAAN!”

Uiteindelijk bleek daar toch nog plaats. Ik liep er heen, met het cadeau nog onder mijn arm.

Gijsbert Ambachtsheer