Verbaasd

Het overstappen van het raadslid dat zijn zetel meeneemt van de ene partij naar de andere houdt de gemoederen bezig. Dit is nieuw(s) in ons dorp. Op de socials wordt ook het nodige gedeeld in allerlei toonaarden en emoties. In Het Kompas zijn er een paar items aan gewijd. Net als vele anderen heb ik de column van mijn collega gelezen. Ik was wat verbaasd over de toon en het soort humor. Vanwaar deze emotie? Ik heb contact gehad hierover. Zoals al eerder gezegd: ik houd van humor. Je kunt met humor goed je punt maken. Je kunt dat punt ook om zeep helpen door bepaalde humor en woordkeuze. ‘Humor’ gebruiken om te kwetsen, kleineren of te kijk zetten met een onaardige intentie vind ik niet lollig. Dan vergaat mij het lachen. Kan humor, kunnen woorden van een buitenstaander iets toevoegen dat niet bevorderlijk is voor de situatie? Woorden eenmaal gezegd, gehoord of gelezen hebben invloed. Ik weet het: persvrijheid is een onderdeel van het recht op vrijheid van menings-/humoruiting. Men mag communiceren op de manier zoals men wil. We zien op nationaal niveau wat dat uitwerkt voor degene die het onderwerp is en voor degene die de spreker is van deze ‘duidelijke’ taal. Men heeft en geeft een mening. Wordt er gedacht aan wat het effect van de wijze van communiceren of keuze voor bepaalde humor is voor de betrokkenen, voor anderen - niet direct betrokken maar wel gerelateerd bv door religie, nationaliteit, o.i.d.? Brengt het polarisatie te weeg? Bemoeilijkt het het gesprek? Geeft het mensen een onveilig gevoel? Maakt het de weg vrij voor anderen op soortgelijke manier hun mening kenbaar te maken? Is dat waar we naar toe willen? Ik kan alleen voor mezelf spreken: ik niet. Dat is de reden voor deze column. Gewoon even stilstaan: wat is de intentie, het doel van uiten van je mening? Bewust zijn dat het uit maakt hoe je je boodschap verwoordt. Wat het effect ervan is. Words matter. Maar goed, meningen verschillen. Stijlen verschillen. Leve de (pers)vrijheid van meningsuiting… denk ik.

Jolanda Jansen